ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΘΑΥΜΑΤΑΣε νοιάζομαι,και μέσα στο χτες υπάρχεις,ζεις στο σήμερα,ανθίζειςσαν αύριο σαν ένα
λουλούδι πολύχρωμο.
Φύση των αισθημάτων,
σαν μέλισσα,στην
γύρη των κυττάρων.Η
ακόμη,νεράιδα της
φαντασίας,στα πιο τρελά
θαύματα που σκαρώνει ο
νους.Σε νύχτες,
τολμηρές,σε παράφορες
στιγμές,να ανοίγεις 
αχιβάδα,να προβάλεις
Αφροδίτη,στα μάτια μου.
Σε στιγμές που σε αγγίζω,
σε νοιάζομαι,ως που
τα θέλω γίνονται πηγή πόθου.
Σε νύχτες γιομάτες
προσμονή,σε νοιάζομαι
σε ζητώ,κάλεσμα
στον παράδεισο μιας έλξης
άντληση πάθους πνοής.
4 Μαης 2014
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΔΥΟ ΧΕΙΛΑΚΙΑ ΦΙΛΗΣΑΔυο χειλάκια φίλησακαι βγήκα κερδισμένος,δυο μάτια ερωτιάρικακαι είμαι μαγεμένος.
Σαν με κοιτάζουν χάνομαι
σαν με φυλάνε σβήνω,
και στην μιλιά της κρέμομαι
κάτασπρος σα τον κρίνο.
Την περιμένω να φανεί
από μακριά στην στράτα,
και χάνομαι ανοίγ η γη
να πάρω τα μαντάτα.
Και να της πω την αγαπώ
για να μου πει κι εκείνη,
πως πιότερο απ τον ανθό
με αγαπά και κείνη.
4 Μαης 2014
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΘΑΛΑΣΣΕΣΚορμί σιδερένιο αντέχεις και ζεις στην καταφρόνια,και μοίρες πίκρες χίλιες πληγές πολλά τα χιόνια.
Ήλιοι χωρίς αναπνοές,
σε παίρνουν και σε πάνε,
σε θάλασσες,σ ωκεανούς,
που μνήμες τριγυρνάνε.
Σε μάνας πηγή,
πίνεις ζωή,και ξαποσταίνεις,
μια λέξη δεν λες,
μα ούτε και κλαις,μόνο πεθαίνεις.
Ανεμοδούρι τα μαλλιά σου,
και του ανέμου φύτρα,
εκεί που σμίγει η μιλιά,
ντόμπρα κι αντρίκια,
να ατενίζεις το πρωί,το βράδυ,
να αντέχεις,για να γυρνάς
χαράματα,τον ήλιο προίκα.
Καρδιά κοραλλιού οπού ανθεί,
στα βάθη της ματιάς σου,
και να θωρείς την γέννα σου,
μακριά στα γηρατειά σου,
πίκρες πίσω που άφηκες,
φυλλα απ τα μαλλιά σου.
5 Μαης 2014
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΑΙΣΘΗΣΕΙΣΠως να σε πω.Στ απόκρυφα του λογισμού μου σε ακολουθώ,και σε ψάχνω εκεί που δεν
υπάρχεις.Και εδώ σε
ψάχνω,μέσα από γραμμές που
η πέννα στέκει μετέωρη,
Από μουσικές που
φωλιάζουν τα πάθη.Σε νότες,
αραδιασμένες ψυχή,
σε ψάχνω. Ως την πιο παράφορη 
έλξη που ανοίγει τριαντάφυλλο,
στο χάραμα της σκέψης.
Ακόμη στα ακούσματα υπάρχεις,
εκεί που σβήνει η αίσθηση,
με το παράλογο, που αγγίζει ο ήχος,
την αφή,που σμίγει
το κορμί με τον πόθο.
5 Μαης 2014
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΙΧΝΗΛΑΤΙΣΜΑ..Φτάνεις ως εδώ,που το πέρασμα του νου,φιλοξενεί τα δικά σουβήματα.Σταθερά βήματα,
γοργά,που λες τραβούν
ολόισια στην καρδιά.
Και ανοίγονται ποτάμια πόθοι,
σα να θελουν να πνίξουν
την λαχτάρα του ερχομού.
Ύστερα,σε αγγίζω,
σε ψηλαφώ ίδια τυφλός
να αναγνωρίσω την
μυρωδιά στο άρωμά σου.
Μα πιότερο,σου μιλώ,
ακατάπαυστα,λες και θέλω
να καταλάβεις,να ζήσεις,
να ποθήσεις.Και ακούω τα
βήματά σου να φτάνουν,
να σταματούν,σαν μια θωριά,
που στην θέληση,
αφουγκράζεται,στέκει,ιχνηλατεί.
5 Μαης 2014
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΑΓΓΙΓΜΑΤΑΑγγίζεις την επιθυμία.Σαν το χάδι ενός φύλλου που σκάει στο απαλό στρώμα
του νερού,στην λίμνη των
χειλιών σου.
Σαν ένστικτο,που αρπάζει
από μακριά,σχεδόν
τηλεπαθητικά,τις ανάγκες 
που οι στιγμές
αφήνουν να πέσουν
απλόχερες.
Και ήρθες περήφανη
στην κλίνη του ήλιου,
ζεστή αγνή σα μια αχτίδα
που έσκασε κλεφτά,
στο αποκορύφωμα του
πάθους.
5 Μαης 2014
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑΣτάθηκα στην ομορφιά του φιλιού σου.Ολόγιομο μαργαριτάρια το στόμα,στο
τραγανό των χειλιών.
Πάντρεψα την γεύση
τους στης ηδονής
τον γάμο,
και σε λάτρεψα.Ύστερα
σε ακολούθησα,
ιέρεια του κάλλους στον
ναό του πάθους.
Και τα μάτια έκλεισα.
Τα χέρια,σε ρυθμό πετάγματος
να χαϊδεύουν το κορμί
σου,ως που έγινες
αυγή,έγινες χάραμα,
χρώμα των ματιών.
6 Μαης 2914
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΣΤΟΝ ΒΥΘΟ ΣΟΥΡόδο ολάνθιστο στην σκέψη και την καρδιά να κυβερνάς.Σεμέρες που τη νιότη
σου πλημμύρα,
στα μάτια και στα χείλη,
αντανακλάς.
Και βγάζεις μήνυμα,
μου στέλνεις
το μαντάτο,πως ειν η
στράτα σου,
πλακόστρωτο,γιομάτο,
από παρτέρια
που εφύτεψες τον πόθο,
να λες σαν λούλουδο
εδώ είμαι και κόψτο..
Να σε μυρίσω,
και μετά να σε μαδήσω
λες κι είσαι φύλλο
που θα στύψω
τον χυμό του,και να σε
φέρω ίδιο άρωμα
στα χείλη εκεί που σμίγει
ο βυθός με το κοχύλι.
6 Μαης 2014
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΣΤΗΝ ΓΥΡΗ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝΠαραμονεύεις στο πέταγματης πεταλούδας,και στην γύρη
των λουλουδιών τα
μαλλιά σου
χτενίζεις.Και παίρνεις
του ήλιου
το ξάφνιασμα,της
ματιάς το απέραντο
να λαμπρύνεις,
διαμάντι,που πέρα
από το φως,
που αστράφτει στην
καρδιά.Στα πουλιά
γνέφεις,ταξίδι να
σε πάνε στα όρη,
σαν γερακίνα
και συ,σαϊτιά να κάνεις
στο στήθος του.
Και κει,στα ψηλά ,
στην κορυφογραμμή
των αστεριών,
σεντόνια θα απλώσεις
τα σύννεφα.Και τον
πόθο θα καλέσεις,στον
εσπερινό του πάθους,
που πριν χαράξεις,
γύρη θα γίνεις του
κορμιού την σάρκα να τυλίξει.
6 Μαης 2014
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ