ΑΝΑΖΉΤΗΣΗ Απόψε που να είσαικυρα του λογισμού.Άδειες οι ώρες και οι
στιγμές μοναχικές,να
σε ζητάνε. Και είσαι
τόσο μακριά απόμακρη
πνοή μέσα στη νύχτα
Αχ! πως αργεί ο έρωτας
να με κοιτάξει σαν
γιατρός, βάλσαμο να μου
δώσει. Και είναι δυνατός
ο στεναγμός. Διψούν
τα χείλη τα στεγνά.
Συγχωράμε κυρά μου που
σ'αναζητώ.Ανάγκη της
νυχτιάς,και αφορμή μες
στου ονείρου το ταξίδι να
σε βάλω,προτού με πάρει
του άνεμου κουρνιαχτός.
14 Σεπτεμβρης 2017ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΑΌΡΑΤΟΣ ΈΡΩΤΑΣΔεν έχω να σου δώσω
και πολλά. Μια ρανίδα
μοναχά,μέσα απ'την καρδιά μου
γιομάτη συναισθήματα.
Και έναν έρωτα ζεστό,που
άνθισε για σένα,μες στο
ανύποπτο του νου.Και σ'αγαπώ
μη νοιάζεσαι,είναι ζεστό
ακόμη απ'των χειλιών σου
το φιλί,πούκαψε τα δικά μου.
Μα τούτος δω ο χρόνος
που σαλεύει,και προσπερνά
στο διάβα του,ότι έχω
κρατήσει ζωντανό,σε σένα
δε θα φέρει το μαντάτο.
14 Σεπτεμβρης 2017ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΘΕΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ!!!
Την πόρτα σου
χτυπώ,έρωτα,
για ν ακούσεις.
Και μη φανείς τόσο
σκληρός,στην
δίνη του χειμώνα,
να με αφήσεις
μονάχο.Το ξέρεις,
πως σε νοιάζομαι,
θέλω την συντροφιά
σου,στις άδειες
νύχτες του χιονιά.
Να μου κρατάς
τα όνειρα,να μου μιλάς
για κείνη,ν' ακούς
τους χτύπους
της καρδιάς.Και είναι
τόσο δα απλό,
για σένα,και το ξέρεις,
πως με μια μόνο σαϊτιά,
γίνεσαι θείο δώρο.
8 Αυγουστος 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΣΑΡΚΑ.Πνεύμα άυλο, ατόφιας ηδονής
σε λογική παραλογής χροιας,
οδηγείς ένστικτα αβάσταχτης
τροχιάς, γύρω σου.
Δομή Πανάρχαιας Αίσθησης.
Του κάλλους Θεά, ονειρεμένη Αξία.
Σάρκα εσύ που τυφλά παρασέρνεις
μέσα σε μονοπάτια αδυσώπητης
υποταγής.
Ορμής πέρα από κάθε πρέπον,
πέρα από το παράλογο,
του παράφορου συναισθήματος.
Όσο σε αγαπούν, τόσο πονάς
τους εραστές σου κάνοντας
τον πόθο άγριο τιμωρό,
και, χαλιναγωγώντας κάθε
φαντασία, σπέρνεις αδυναμίες,
σπέρνεις φθορά, χωρίς να δώσεις,
μια σταγόνα ψυχής.
Δεν αγαπάς εσύ, Σάρκα.
13 ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2011ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.
ΘΑΥΜΑΣΜΌΣ
Ω! των ρυακιών κελαρύσματα
δάση που απλώσατε τα φύλλα
σε ωκεανού μορφή. Πετάγματα
που αψήφησαν τους άνεμους στην
ορμή του πάθους. Έρωτα που
σ'έφεραν πάνω στα καπούλια του
Πήγασου Θεού. Θάμα που
ζωντάνεψε τα παγωμένα στον
χιονιά χείλη. Γυναίκα που σε
ξάπλωσα στου ονείρου το αγνάντι
που σου έδωσα πνοή μέσα από
ανάσες ώρες,στου δειλινού το
πέρασμα,πριν σου κλείσει τα
μάτια το όνειρο. Και σε αγάπησα.
Πέταξα μαζί σου στα απόλυτα των
ωκεανών τα φύλλα,αέρινος γυμνός
Θεός και εγώ να σε θαυμάζω.
15 Σεπτεμβρης 2017
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΓΥΜΝΈΣ ΝΎΧΤΕΣ
Αφέθηκα στης νύχτας τα
σοκάκια. Περιπλάνηση
του μυαλού,απρόσμενα
ένστικτα,όνειρα που τα
έταζα σε αγίους,και με
σένα να με ακολουθάς σκιά.
Χωρίς να σε αγγίζω άπλωνα
το χέρι. Οι σκιές τη νύχτα
είναι παράξενες μπρος τη
φλόγα του μικρού κεριού
πάνω στο άδειο κρεβάτι
η στο κλεφτοφάναρο,στου
δρόμου τα αφηρημένα
βήματα που και αυτό με
κοιτάζει επίμονα λες και θέλει
να ρωτήσει.Και είναι φορές
που μιλάω με τόση πίστη,που
αναρωτιέμαι αν με ακούς.
Μόνο η νύχτα στριφογυρίζει
γύρω μου σαν ένας τεράστιος
μανδύας,να θέλει να καλύψει
τη γύμνια μου.
15 Σεπτεμβρης 2017
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΑΡΜΟΝΊΑ
Ω! του ονείρου
οπτασία.Αρμονικά
πετάγματα στου
ύπνου τη γαλήνη
που με ακολουθούν.
Γυναίκα που σε
έπλασε η σκέψη
σε πελάγου χρώμα
το θαλασσινό.Πόθε
που ατενίζεις τον
ερχομό,στιγμή που
σε ένιωσα σαν ρίγος
από αγέρα.
15 Σεπτεμβρης 2017
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ