ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΎ ΧΡΟΝΙΚΌ.Κόρη.
Ποια ομορφιά του φεγγαριού
σε έντυσε απόψε. Άχραντη που
σε έκαναν,του ερωτά το φόρεμα
και τα χρυσά μαλλιά σου.
Σε κοίταζα εκστατικός,στου
ουρανού τον θόλο,μέσ στις
ανταύγειες να πετάς,αερικό στο
βλέμμα. Και γιόμισε η νύχτα
ξαφνικά,ποθούμενες εικόνες,
έρωτα ύμνους που μικρές του
χρόνου αυλητρίδες,με τους αυλούς
στα χείλη τους,παιάνιζαν για
σένα. Και γώ,στου όνειρου το
φως,λες ζω σε παραμύθι,αφήνομαι
να σε θωρώ,και να σε καρτεράω.
13 Ιουνης 2017ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ





















