Γράφω, γιατί, τα εσωτερικά μου
συναισθήματα, μοιράζουν κάθε τι,
που ανθισμένο, πορεύεται μαζί σας.
Γράφω γιατί σας αγαπώ,
ανοίγω τα φτερά των αισθημάτων,
είναι λευκά, και άσπιλα,
πετούν όπως εσείς, ακολουθάνε,
πορείες με κοινούς προορισμούς, κι ανησυχίες.
Γράφω γιατί, μπορώ να αγαπώ.
Με την αγάπη πλάθω
εσωτερικούς παλμούς,
ανοίγω φυλλοκάρδια.
Ο έρωτας, εκφραστικός,
πετάει σαν αητός, "αρπακτικό"
με μια ματιά σπαθάτη.
Έχω αδύνατες και δυνατές πλευρές,
τα δάκρυα αφήνω, όπως
αφήνετε εσείς, και χαίρομαι
στα όμορφα, καλές στιγμές κρατάω.
Γράφω, γιατί μπορώ να
ΕΓΩ
Αγαπω τη μουσικη...Ακουω μουσικη...Αγαπαω το θεατρο...Τι εχω αποκομισει απο την τεχνη;;; ΝΑ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΙ..!!!
ΕΡΩΤΙΚΑ
Τετάρτη 8 Ιανουαρίου 2025
ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ
ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΙ
Θέλω να σου πω
"κρυφά" μου μυστικά.
Τα "θέλω να μοιράζομαι με σένα,
να χάνομαι μαζί σου με συλλογισμούς.
να βρίσκομαι σε θάλασσες
και όνειρα, ταξιδευτής
στου πάθους των ερωτικών ειρμών
πνιγμένος στα "βαθιά" σου
τα νερά, σε μέρη ξεχασμένα.
Είναι ο έρωτας ένα πιοτό,
που καίει τα χείλη,
μεθυστικό, σαν θείο, ιερό,
σ' ένα φιλί, σε κάποιο δείλι.
Μα είναι οι στιγμές μας οι δειλές,
που κυβερνάνε, είναι του πόθου
του παράδεισου χαρές,
και του κορμιού σου οι
πανέμορφες κορφάδες,
που φτάνουν ως τα έγκατα του νου.
ΣΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ
Άχραντο το συναίσθημα
εκείνο του φιλιού σου.
Το κοκκινάδι στο βαθύ
σημείο του λαιμού, που έγινε
στο άξαφνο του πάθους.
Η δύναμη που σε κρατούσε
αγκαλιά, παρέα με το
άνθισμα των αισθημάτων.
Πανάκριβο το άρωμα
απ' το κορμί σου.
Σε έβαλα στα όνειρά μου,
ένα διαμάντι κόσμημα,
είσαι το ίνδαλμα εκείνο που,
κρατά την φαντασία,
στα ταξιδιάρικα εκείνα του μυαλού
ποστάλια, που πιάνουν
τα λιμάνια της καρδιάς.
Ο έρωτας, μας άγγιξε, παράφορος,
σαν "καταιγίδα" που "έπνιξε"
του πάθους τις κραυγές,
ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΎ Τ'ΑΣΤΕΡΙΑ
Διαμάντι το φιλί σου
ακριβό, του ουρανού,
όλα τ' αστέρια,
κήπος του έρωτα,
και της αγάπης ο παλμός,
πηγή ζωής, στα δυο μου χέρια.
Σ' αναζητάω τις νυχτιές,
με της αγάπης τα φτερά
πετάω, του έρωτα εκείνες
οι χαρές, είναι αυτές
που στην καρδιά μου λαχταράω.
Κι όλες οι ώρες του μυαλού,
αστέρια στην ματιά,
που λαμπυρίζουν, σαν τις
φωτιές εκείνες των ματιών,
που σε κοιτάζουνε καλή μου.
Διαμάντι το φιλί σου ακριβό,
ένα του έρωτα το Γαλαξίδι
ταξίδι των ονείρων στον βυθό,
και στης καρδιάς στολίδι.
ΑΠΟΨΕ ΘΑ ΞΗΜΕΡΩΘΩ
Με το φεγγάρι, που άνοιξε φτερά,
ταξίδι απόψε θα σε πάω,
σ΄ έναν παράδεισο με φως,
στα χρώματα που αγαπάω.
Και θ σου φέρω την αγάπη,
σ' ένα ποτήρι με κρασί,
γιατί απόψε θα γιορτάζει,
όλου του κόσμου η ψυχή.
Θάμαι ο άντρας της καρδιά σου,
το σώμα σου μια φωτιά,
θα μπω βαθιά στον έρωτά σου,
μια Κυριακή, μια Πασχαλιά.
Θα βάλω το φεγγάρι στα μαλλιά σου
και όλες τις αστροφεγγιές,
δώρα θα φέρω στην ποδιά σου,
να σ' αγαπώ χίλιες φορές.
Με το φεγγάρι π' άπλωσε πανιά
και μες στο χρώμα των ματιών σου,
απόψε θα ξημερωθώ,
ΧΟΡΟΣ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΣΟΥ
Χαμένος στις στροφές των αναμνήσεων,
σαν το παλιό λεωφορείο,
του νού μου έσπρωχνα τις ανηφόρες
σε ένα μάγμα πολλαπλών μεταφορών
σ' όλα εκείνα που περάσαμε,
στα φάσματα του έρωτα, πάνω στ' αστέρια.
Είναι τρελή η θύμηση,
σ' αδιέξοδα βαδίζει το μυαλό,
μια θολούρα οι στροφές,
σαν μια λουρίδα, που ξέφυγε
από του χρόνου τις ραφές.
Κι εσύ, να μη μιλάς.
Σαν τον μπαμπούλα,
να στέκεις σαν κληματαριά,
στο τέλος των συλλογισμών μου,
απάνω σου, να πέσω, να χαθώ.
Χρυσά τα όνειρα,
και το φευγιό σου,
σε ένα ποίημα, που τόγραψα
σε χρόνο σταθερό,
τότε που ζούσα στον ρυθμό σου.
Μα τώρα χάνομαι ακόμη στις στροφές,
διαβάζω όνειρα
ΛΕΥΚΟΣΤΑΛΙΕΣ
Είναι πολλά αυτά που σου χρωστάω,
μια διαφυγή με ένα τρένο,
ένα ηλιοβασίλεμα
με τις ακτές χρυσάφι ζωντανό
που να απλώνουν ως την αύρα του ματιού.
Μια Κυριακής ερέθισμα,
σε κείνη την πλατεία,
που σεργιανούσες τις
ανέμελες στιγμές.
Ένα ποτήρι με κρασί,
στου χρόνου το κουτούκι,
στα ρεμπετάδικα εκείνα της καρδιάς,
που έσταζε ο πόθος με το κέφι.
Είναι πολλά που σου χρωστάω.
Ένα περπάτημα,
στο άγνωστο του νου μας,
σε διαδρομές ολάνθιστες,
μιας Άνοιξης, και μιας Πασχαλιάς,
σε έναν Αύγουστο καυτό,
καθώς ο ήλιος θα μας λούζει,
και που θα τρέχει ο ιδρώτας του κορμιού,
λευκόσταλες του έρωτα, που καίνε.
Είναι που θέλω να σε πάω,
ΠΝΟΗ Τ'ΑΝΕΜΟΥ
Στις αντοχές του χρόνου,
σε προσμένω.
Ένα κυκλάμινο στο χέρι,
και του φιλιού μου η αφή,
πόσο κοντά μου,
θα σε φέρει, εκείνη,
του ανέμου η πνοή.
Και θάναι σαν να έχω
τις αισθήσεις, ότι
ακούω κάτι μαγικό,
που η περπατησιά σου
στο σοκάκι, μοιάζει
με νότα, σε σονέτο ερωτικό.
Και λες ακούω
ένα πιάνο μακριά,
που παίζει τα "παλιά"
και μου μιλάει, αισθάνομαι
μια θεία μυρωδιά,
πως είναι η χαρά,
που με κερνά, όλα εκείνα
τα τραγούδια της αγάπης.
4 Γενάρης 2025
ΑΝΑΤΟΛΕΣ
Στης αρμύρας την αύρα,
μιας θάλασσας ανταύγειες,
και ένας αστερισμός,
με τ'όνομά σου στο βυθό της
σαν το "ναυάγιο" πολύπνοο
του πόθου, και των
ονείρων ο πλατύς συλλογισμός.
Κι εγώ, παραμονεύω
τις ανατολές,
τον ήλιο καρτερώ,
για να ζεστάνει,
από της νύχτας τη δροσιά,
όλα τα φύκια στα μαλλιά σου.
Αγρίμι η αγάπη δυνατό,
του έρωτα το φως ο φάρος,
τα πεφταστέρια οδηγοί,
χελιδονόψαρα,
π'ανοίγουν τα φτερά τους,
λες θέλουν να πετάξουν μακριά.
Μα εγώ σε βρίσκω
στα περάσματα του νου,
σε ντύνω με του έρωτα τα βρίκια,
στο μεγαλείο της νυχτιάς,
μόνο τα άφθαρτα αφήνω,
τα όσα ζήσαμε εκεί,
στης θάλασσας
τα μαγικά τα παραμύθια.
4 Γενάρης 2025
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟ'Ι'ΛΗΣ