ΕΓΩ

ΕΓΩ
Αγαπω τη μουσικη...Ακουω μουσικη...Αγαπαω το θεατρο...Τι εχω αποκομισει απο την τεχνη;;; ΝΑ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΙ..!!!

Δευτέρα 15 Απριλίου 2013

ΠΡΟΣΜΟΝΗ.

ΠΡΟΣΜΟΝΗ.

Σε περίμενα σε καταγάλανο
πρωινό,σαν μήνυμα ελπίδας
να φανείς. Ήταν ο λαμπρός
ήλιος που η διάθεση διαπερνούσε
το σώμα; Ήταν η προσμονή;
Εκείνο το τραγούδι ακουγόταν
ευδιάθετο να μαρτυρά πόσο
η δική σου παρουσία θα κάνει
την μέρα γλυκιά. Ξέρεις, να ναι
τάχα η στιγμή που μέσα μου
χαράζει η άνθηση, ότι όσα
συναισθήματα,την εικόνα σου
φαντάζουν, ότι ο ερχομός θα
κάνει τον ήλιο πιο λαμπερό;
Μα φοβάμαι που αργείς. Ότι
άλλον δρόμο ακολουθείς να
σε τραβά αντίπερα, ολομόναχη,
χωρίς να κοιτάς τον δικό μου
ουρανό που χωρά,που αγαπά.


28 Μαρτης 2013.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.

ΠΑΓΩΜΑ ΨΥΧΗΣ

ΠΑΓΩΜΑ ΨΥΧΗΣ

Απόψε,που μονάχη 
η σκέψη καταχωνιασμένη
αρνείται να σκεφτεί. 
Απόψε που ο ουρανός
κατάμαυρος σκεπάζει το φεγγάρι,
μέσα στο συναίσθημα
της ερημιάς σε αναζητώ.
Τι αν τα μάτια βαριά κλείνουν.
Η ακόμη ο αγέρας,που από
την χαραμάδα μπαίνει παγωμένος,
τουρτουρίζει το κορμί.

Παγώνει ακόμη και την προσμονή,
αυτός ο αγέρας.Οι δείχτες
του ρολογιού νωχελικά και
αυτοί,μου κρατούν συντροφιά.
Μια μαρτυρική συντροφιά,
που μετράται σε ένα
μακρόσυρτο τικ τακ. Ξέρω πως
δεν θα ρθεις. Δρόμος κλειστός η
πορεία σου,για το ξαστέρωμα του
νου μου. Θολό ακόμη και το φεγγάρι,
που τόλμα στην καταχνιά,να μου
κάνει συντροφιά. Έρημη η σκέψη,
έρημη και η προσμονή. Ποιος ξέρει
πόσες αντοχές υπάρχουν που θα
κρατήσουν τον χρόνο στάσιμο.


28 Μαρτης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΣΕΡΓΙΑΝΙ.

ΣΕΡΓΙΑΝΙ.

Λέω να φύγουμε μακρυά,
στου έρωτα την ζάλη,
σεργιάνι στο παράλογο
σε μαγικό λιμάνι.
Για πλώρη μας τον ουρανό
τα άστρα καπετάνιο
και τα πετροχελίδονα
στον φλόκο μας σινιάλο.
Τα δυο σου μάτια θα χουμε
πυξίδα στο ταξίδι,
κάτασπρους γλαρούς στο νερό
θαλασσινό παιχνίδι,
κουπιά να χω τα χέρια μου
και βάρκα την καρδιά σου,
σε αγριολούλουδα Μαγιού
ριγμένα στην θωριά σου.
Λέω να πάρουμε μαζί,
της νιότης μας το χάδι,
χαμόγελο να κάνουμε
το μαγεμένο βράδυ.
Και εκεί που θα απλώσουμε
της ξεγνοιασιάς σεντόνια,
παρασυρόμενοι γλυκά,
στου έρωτα τ αλώνια.
Νεράιδες χρυσοπλούμιστες
τρελό χορό θ ανοίξουν,
ροδόνερο ανθός της γης,
στην πλάση θα αφήσουν.
Θ αρωματίσουν τον καημό
την ώρα θα δροσίσουν,
και την καρδιά αγνό νερό,
θα φέρουν να ποτίσουν.



28 Μαρτης 2013.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.

ΓΥΝΑΙΚΑ

ΓΥΝΑΙΚΑ

Αθανασία του νου, ίνδαλμα
της φαντασίας, που,τα κάλλη
σου, ασπάστηκαν ορδές παλικαριών,
όταν τα μαχαίρια άστραφταν
καθώς στο διάβα σου, λικνίζοντας,
το άρωμά σου,σαν χρυσαλλίδα,
άπλωνε στον αγέρα την γεύση της
σάρκας σου. Ατελείωτα τα μάτια,
σε θαυμασμού παρέλαση,να
αγκαλιάζουν την θωριά σου,και
στο χαμόγελό σου,να στενάζουν οι
καρδιές,σαν ένα απλό φύλλο,που
το χάδι του ανέμου,το προστατεύει
στοργικά. Λατρεμένη έννοια, γυναικά,
που,η ματιά σου, άνθησε σε αμέτρητα
άσματα,που οι ασικiδες,την εικόνα
σου έκαναν χορό,να τους κρατά
αδιάκοπα την κίνηση σαν ιεροτελετή,
που,η μουσική άφηνε ακατάπαυστα,
δίνοντας στο κέφι τους ζωή.
Άνθησες σε οίστρους ποιητών,να
κάνουν την μορφή σου τραγούδι, καθώς
ο μουσουργός,την γυναίκα, μέσα απο
χιλιόμορφες νότες,σε μελωδίες,που,
ο ερωτισμός κυριαρχεί,σε έκαναν,
θεά,να εξουσιάζεις,να πονάς και να
αγαπάς. Λάτρεψα κάθε κομμάτι σου,
γεύτηκα,την σάρκα σου, αδάμαστη,
γιομάτη πόθους,που,σε απέραντους
ωκεανούς,με ταξίδεψε,και λιμάνι,
έκανα τον κόρφο σου. Πιότερο δεν
αγάπησα από εσένα,να φαντάζει
ιέρεια στο βλέμμα μου τιμημένη.


28 Μαρτης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.

ΠΑΝΔΑΙΣΙΑ

ΠΑΝΔΑΙΣΙΑ

Έχει πανσέληνο απόψε.
Ολόγιομο φεγγάρι 
η ματιά σου,αγκαλιάζει τον 
ουρανό. Ολόγυρα τ αστέρια,
σε ολόλευκα σεντόνια
πιασμένα,στον χορό του έρωτα,
πίνουν και μεθούν στην
θωριά σου.Και είναι μια γιορτή
της φύσης όλο τούτο.
Ίδια η Άνοιξη,που,διάσπαρτα
απλώνει τα μποστάνια
στην καρδιά σου. Μαγεμένα
ξωτικά,στην παραζάλη
της ομορφιάς σου,με ατσάλινα
ξίφη, χαρακώνουν την καρδιά τους.
Και δεν είναι ο έρωτας
που ζηλεύει την πανδαισία του
ουρανού,όσο εγώ,
που φοβάμαι να σε αγγίξω.
Και είναι το ταξίδι σου
τόσο ζωντανό,που τα βήματά σου,
φτάνουν ως την πόρτα μου.
Τότε είναι που ανοίγω διάπλατα
τα ένστικτα, τόσο καθάρια,
όσο το φως της πανσέληνου,που
πλουτίζει τον ουρανό.


28 Μαρτης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΑΣΤΡΟΦΕΓΓΙΆ.

ΑΣΤΡΟΦΕΓΓΙΆ.

Ανάλαφρο το κύμα
τραγούδι χαρωπό, φυσούσε
το αεράκι σε πρίμο τον καιρό.
Χαρούμενα τ αστέρια,
πιασμένα σε χορό
μπροστάρη τον αυγερινό
και το φεγγάρι οδηγό.
Σε μαγεμένη ακρογιαλιά,
σεργιάνιζαν οι μούσες,του έρωτα
η αγκαλιά, κομμάτια κάναν
την βραδιά,και συ ανθοβολούσες,
ηδονικά, καρτερικά, κάθε
στιγμή ποθούσες.
Ρουφώντας αύρα γιασεμί,
απλόχερα δοσμένη,
μες της νυχτιάς την σιγαλιά,
φάνταζες σαν αστροφεγγιά
μες τον χορό πιασμένη.
Τούτη τη νύχτα η ζωή,
φτερούγισμα του νου μας,
μας παρασέρνει μακριά,
με την βαρκούλα μας καρδιά
στα μάτια μέσα την χαρά,
αυγή του λογισμού μας.
Δεν θα βρεθεί ποτέ ξανά
μια νύχτα,σαν απόψε,
πάρε κομμάτι ουρανού,
το χρώμα του αυγερινού,
και κάθε πίκρα διώξε.


7 Αυγουστος 2011.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.

ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΕΜΜΕΤΡΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!!!!!!!!!!!!!!!!

ΠΟΡΕΊΑ.

ΠΟΡΕΊΑ.


Άφησα πίσω μου τα καταγάλανα
νερά του ιονίου,
αετίσιες βουνοκορφές,χαιρέτησα,
και μόνος,πορεύομαι για εκεί
που η άρνηση συναντά την απόγνωση.
Νύχτες απρόσμενες βασάνιζαν
την μόνη μου διέξοδο,να ακουμπάω
στην σκέψη σου πατρίδα,και το
μόνο που απέμενε,η γνώση
ότι μια γρια μάνα,προσμένει τον
γυρισμό σαν βάλσαμο ψυχής.
Αμέτρητες μέρες, ατένιζα,
ίσια τον ήλιο,σαν εκεί στο βάθος
του ματιού του,να υπάρχεις,να ζω,
και όλες οι ατελείωτες
βουνοκορφές να απλώνουν τα χέρια τους
να χαράξουν την πορεία μου.
Γειτονιές αγγέλων σαν πεπρωμένο,
οδεύουν στο πλάι μου,
απλώνουν τα φτερά οπως το φως σε
βαθιές νύχτες φέρνει την μορφή σου
στην χούφτα μου,ποτάμι δροσερό τον
δρόμο μου να κάνει ξεκούραστο.
Πριν χαράξει η αυγή,ξημέρωμα θα
κάνω την δύναμη,ελπίδα την προσμονή
που θα φέρει πασχαλιές ανεξάντλητες, οι
καμπάνες τους θα ηχούν χαρμόσυνες
τον ήλιο να υπάρξει ξανά.


29 Μαρτης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.

ΚΛΕΦΤΗΣ ΕΡΩΤΑΣ.

ΚΛΕΦΤΗΣ ΕΡΩΤΑΣ.

Θέλω να κλέψω τον έρωτα
από τα μάτια σου,στα χέρια
να τον κρατήσω και σαν
πλαστελίνη,χιλιάδες όνειρα
να πλάσω, εκεί που το δικό μας
ατόφιο,θα κρατά τον ήλιο
λαμπερό,οι άνθρωποι σαν
λαμπρής μέρα γιορτινοί,
να σε υποδεχτούν,να βλέπω
να υπάρχεις, καθώς η πλαστελίνη
την δική σου μορφή θα βγάζει
ανάμεσα στα δάχτυλα.
Ορθάνοιχτη ματιά, πόσες νύχτες
παγωμένης μοναξιάς,δεν ήρθες
να με ζεστάνεις,και σαν απλωμένη
ορτανσία,να μυρώσεις την
αίσθηση ότι υπάρχω; Ανέλπιστη
ηλιαχτίδα στο καταχείμωνο,
ανέμελη,να αρπάζω το φως
σου, δαδί φλόγας δυνατό στο
στο χέρι μου, λαμπαδηδρόμος
να πετάξω, ντελάλης της δικής
σου άνθησης.


29 Μαρτης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.

ΞΑΓΡΥΠΝΗ ΘΛΙΨΗ

ΞΑΓΡΥΠΝΗ ΘΛΙΨΗ

Δύσκολα απόψε 
ανακουφίζω την σκέψη. 
Ανάκατα τα συναισθήματα
σε στιγμές που φαντάζεις απουσία.
Δεν είναι ούτε το τσιγάρο,
που κρατά αιωρούμενη την εικόνα
σου όπως ο καπνός, ούτε η νύχτα,
η ακόμη ο καφές που θα
κρατήσει ξάγρυπνες τις αισθήσεις.
Αλλά δεν είναι ούτε η θλίψη
που ανάκατη με την προσμονή,
καθηλώνουν τον χρόνο.
Είναι ότι όντας σε αναζητώ, στέκεις
ανήμπορη να συναισθανθείς
την ανάγκη να σε δω.Αν μια αχτίδα ήλιου
στην χαραμάδα της πόρτας,
καθορίζει την ζωή, ένα σου χαμόγελο,
ζωντανεύει τα ένστικτα. Απλά
θέλω να ρθεις, δροσοσταλιά,να σβήσεις
την δίψα της αναμονής.


29 Μαρτης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΚΛΕΦΤΗΣ ΕΡΩΤΑΣ.

ΚΛΕΦΤΗΣ ΕΡΩΤΑΣ.

Πως κουρνιάζουν σκιές
στο δωμάτιο.Με πονάει η απουσία σου,
ζώντας στους ξεβαμμένους τοίχους, 
ανάμεσα στα αραχνιασμένα όνειρα,
τα κλεισμένα παράθυρα.Το πάτωμα,
με την σκόνη,σε κάθε βήμα την
απόγνωση να ψάχνει,και
μια χαραματιά την αχτίδα του ηλίου
σαν να λέει...δες έξω είναι η ζωή
το φως,η Άνοιξη.Αναπολώ τις
ηλιόλουστες Κυριακές,,
στο μικρο αλσάκι της γειτονιάς,
με τον πασατέμπο,το παμπάλαιο ρολόι,
να κρατά τους δείχτες σταματημένους,
κόντρα στον χρόνο.Και εκεί στο παγκάκι,
ανάμεσα το φιλί και το αεράκι
της βραδιάς να πλάθουμε όνειρα.
Μέσα σε τούτο το δωμάτιο,κάνω παρέα
στην μοναξιά του τριζονιού,που και αυτό,
μοναχικό,αφήνει τον πόνο σε ένα
μακρόσυρτο τρι τρι, να μου λέει,
δεν είσαι μόνος.Μα άκου το τραγούδι,
πόσο μελαγχολικό βγαίνει. Ήμουν ζωντανός,
όπως και εσύ.Έκλεισα τα μάτια,σαν
κάτι βαρύ,να τραβούσε τις βλεφαρίδες
προς τα κάτω. Το πάτωμα,λες ήθελε
και αυτό να τραγουδήσει τον πόνο,
έτριζε στο χρόνο, μοναχικό , δεν
ένιωθε τα βήματά μου.Ο ύπνος ήρθε
Η νύχτα απρόσωπη,δεν άφηνε περιθώρια,
χωρίς νόημα να,παρασέρνει τα όνειρα,
σε τόπους,που εσύ δεν γνώρισες.Το πρωί,
άνοιξα το παράθυρο.Η φωνή του γαλατά
πάντα ίδια. Μόνο που εσύ δεν θα φανείς,
Το γάλα άσπρο,σαν ζωή.Το πεπρωμένο
μας είναι,μαυρισμένο.



30 Μαρτης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.

ΛΗΜΕΡΙΑ ΕΡΩΤΑ.

ΛΗΜΕΡΙΑ ΕΡΩΤΑ.

Θα γλιστρήσω 
βοτσαλάκι τρυφερό
στον κόρφο 
Βουτηγμένο μέσα σε
θάλασσες γαλήνιες,
σαν τον έρωτα
ονειροπόλας γοργόνας,
στα γαλάζια της νιάτα.
Με αρμύρα θα πλύνω τα
μαλλιά σου,και σε
ολόλαμπρο ήλιο,θα
στεγνώσω την δροσιά σου.
Νιότη κι εσύ,σαν αστέρι,
να διασχίζει τον
ουρανό,να ακολουθώ
το βήμα σου,εκστασιασμένος
στα κάλλη σου.Έτσι,
ανάμεσα στην θάλασσα,και
τ αστέρια,στο απέραντο
γαλάζιο των ματιών σου,
θα περιπλανηθώ στα
λημέρια του ερωτά σου.


5 Απριλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

Κυριακή 14 Απριλίου 2013

ΕΑΡΙΝΟ ΑΡΩΜΑ


ΕΑΡΙΝΟ ΑΡΩΜΑ

Το τρεμούλιασμα της λάμπας,
στα μάτια σου,σε γιορτής
κάλεσμα, χορεύουν οι ανταύγειες,
και συ,ηδονικά λικνιζόμενη,
με πλατύ τριαντάφυλλο στα χείλη,
σε ερωτικό στροβίλισμα,
μέσα σε ζάλη μουσικής,απλώνεις
τα νιάτα σου ασυμβίβαστη,
παρασερνότας,σε πελάγη,που
η φουρτούνα από την αύρα σου,
ξεπηδά σε τεραστία κύματα
ερωτισμού.Υπάρχεις αέρινη.
Εαρινό άρωμα,σάρκα αδάμαστη,
πόθος ξάγρυπνος, σε ολονύχτια
δοξασία,στου κορμιού σου
την όαση ξεδίψασα,και κατάκοπος,
κάτω από τον ίσκιο,της δικής
σου φοινικιάς να ξαποστάσω,
άπλωσα τα χέρια.Χαραυγή
του έρωτα εσύ,Σκέψη που στο
πέρασμά σου,ματώνεις τα όνειρα
κάνοντάς τα, άλικα,να στάζουν
το αίμα τους, βάφοντας τον ήλιο,
με τα μάτια σου,χρωματίζοντας
την αυγή,τόσο ζωντανά,όσο η νύχτα
που ο πόθος, γιορτάνι μαγευτικό έγινε.

31 Μαρτης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΕΑΡΙΝΗ ΑΥΡΑ

ΕΑΡΙΝΗ ΑΥΡΑ

Πνιγμένος στην αγκαλιά της
δίκης σου στιγμής, τυλιγμένος
με την αύρα του κορμιού σου,
λέω καλήμερα στον κόσμο.
Διάπλατο παράθυρο το χαμόγελό
σου,και τα χείλη σου πηγή
συναισθημάτων,να με οδηγούν
στο υπέρτατο. Και είναι όλα όσα
δικά σου,να με οδηγούν στα
μονοπάτια της Άνοιξης. Μιας
εποχής, αισθησιακής,να χαϊδεύει
το ένα και μοναδικό άνθος, εσένα.
Κάθε σου φύλλο, ένα χάδι,να μου
κεντρίζει τις αισθήσεις. Εαρινό μου
συναίσθημα, όμοιο με το πιο τρυφερό
σου φυλλαράκι,που ανέμελο
ερωτοτροπεί με τον αγέρα.


31 Μαρτης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ

ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ

Λέω να περάσουμε, μαζί ένα βραδάκι,
και με κρασί Σαμιώτικο,να έρθουν τα
παλιά. Και κει που θα γιορτάζουμε στης
σμίξης το κονάκι,να ρθει μαζί κι Άνοιξη
με μια ζεστή αγκαλιά.

Κάθε ποτήρι βάλσαμο,και ο καημός
αντάμα,τα χρόνια που περάσανε να
έρθουνε ξανά. Λίγο κρασί, ένας λυγμός
και μια σταγόνα κλάμα,να πιούμε άσπρο
πάτο,τον ψεύτικο ντουνιά.

Χαράματα να πάρουμε,του χωρισμού
τον δρόμο, τρεκλίζοντας απ το πιοτό,
να διώξουμε τον πόνο. Και σαν χωρίσουμε,
εκεί,στου κέντρου την πλατεία,να φεύγουνε
τα δάκρυα,σα να ναι τρικυμία.


31 Μαρτης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΛΟΥΛΟΥΔΙ.

ΛΟΥΛΟΥΔΙ.

Είπα να κλέψω το λουλούδι,που 
μαγευτικά απλωμένο,στο πρόσωπό σου,
δίνει χρώμα και δροσιά στα χείλη σου.
Εκστατικός, ρουφούσα το άρωμά του,
σε κάθε φιλί. Ήταν το ίδιο λουλούδι,
που αγάπησα στην πρώτη ματιά,
ξεσήκωσε ότι κρυφό είχα μονιάσει
μέσα μου.Και στην πρώτη του γεύση,
αναστάτωσε κάθε γωνιά του νου.
Ακόμη ανακάτωσε τα όνειρα.Σε τρελό
ρυθμό κάθε χτύπος της καρδιάς,
αδηφάγα να αφουγκράζομαι κάθε σου ήχο.
Και το λουλούδι,βάλσαμο ζωής,
να δίνει ανάσα,σε κάθε άγγιγμα.
Γεύση αισθησιακή κάθε φιλί,που αναζητώ.
Ακόμη κάθε φύλλο,είναι μια στιγμή επαφής,
κράτημα του χρόνου,που γίνεται σπάταλος.
Δειλά άπλωσα το χέρι να πάρω τα φύλλα του,
να τα μετρήσω μαργαρίτα αν μ αγαπάς.
Ήταν η υπόσχεση της δικής σου καρδιάς
που με κράτησε.Δεν ήθελα να χαλάσω το όνειρο.


1 Απριλη,2013.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.

ΕΡΩΤΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥΣ ΑΥΓΗ.

ΕΡΩΤΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥΣ ΑΥΓΗ.


Έρωτα εσύ αγιάτρευτε,που 
γιομίζεις τις μοναξιές,
πάνω σε νυχτερινές
αποπλανήσεις.Που πονάς,κλαις,
αφήνεις χνάρι κατακόκκινο
στα μάγουλα των κοριτσιών,
μέσα σε νεανικά σκιρτήματα,
αγνός, σκοπευτής.
Ροβινσώνας σε απόμερες
ακρογιαλιές,αυτόνομος εξουσιαστής
της γαλήνης του νου.
Πιότερο δεν λάτρεψα στην φύση σου,
όσο ότι μια αγνή στιγμή την
κάνει γλυκό δάκρυ,την κάνεις χαρά,
ίδια πεντόβολα που,
ανέμελα παίζαμε στις αυλές.
Αιώνιος έφηβος δίνεις πνοή.
Καρδιές ματωμένες,
οδεύουν προς εσε,και εκεί,
που σταματά το βλέμμα να θαυμάζει,
να σου στην γωνιά, θαυματοποιός.
Πανάρχαιε θεέ, ένστικτο του
νου.Του κάλους αυγή,ήρθες,
άφησες, χάθηκες.

1 Απριλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.

ΜΙΚΡΟ ΕΡΩΤΙΚΟ

ΜΙΚΡΟ ΕΡΩΤΙΚΟ

Έφυγες πριν ακόμη 
χαράξει. Ματωμένο
τριαντάφυλλο η αυγή,
σε καλοδεχόταν.Ήταν
η στιγμή που ο ήλιος
στα χρώματα της
Άνοιξης, έσκαγε να σε

υποδεχτεί.

1 Απριλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΑΓΝΩΣΤΟΣ


ΑΓΝΩΣΤΟΣ

Μέσα σε στιγμές αποπλάνησης
παράνομους έρωτες.
με την απόγνωση της σάρκας,
να αναζητά λύτρωση.
Βαθύς ο κατήφορος,και η ζωή,
απομονωμένη, μοναχική,
κανόνες δεν αποζητά.
Ξεπεσμένα κορμιά, σκιές του
ίδιου τους του ίσκιου, άλλοτε
σαν φοβισμένα ινδάλματα,
και άλλοτε επαίτες στην ίδια τους
την σάρκα, αλληλοσπαράζουν.
Δεν έχουν γυρισμό.
Δεν πονούν,δεν φοβούνται.
τι να φοβηθούν, προστάτης τους
είναι ο ίδιος τους ο φόβος,
που σαν απόκληρος, νοσηρός,
καταπλακώνει τα ίδια τα κορμιά
όπως ο ίσκιος.
Φοβερά άψυχη η νύχτα,
καταπίνει την τελευταία στάλα
ζωής. Ξεφτίζει τους πόθους,
σαν μια μαραμένη μαργαρίτα,
που μαδώντας τα ίδια της τα φύλλα
ρωτά αν θα ζήσει.
Και σαν αταίριαστος διαβάτης,
να αναζητάς, απόδραση,σε έλξεις
ανούσιες, άγνωστος, μοναχικός,
όπως θα περπατάς πάντα.


1 Απριλης 2013.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.

ΦΩΝΗΣ ΧΑΔΙ

ΦΩΝΗΣ ΧΑΔΙ

Μη σιωπήσεις, τώρα που 
ο ήχος της φωνής σου 
χαϊδεύει τις αισθήσεις
μου. Το τρέμουλό της χάδι
ακουμπά βαθιά την ψύχη,
και αυτή η ανατριχίλα,
που ταράζει το κορμί,
είναι σαν να σπάει χιλιάδες
αναστολές,να ξεσηκώνει τον
νου,που ναρκωμένος,
άφηνε την λήθη να εξουσιάζει
τις διαδρομές του.
Ακούω τον ήχο σου,
όπως μια καμπάνα,ημέρα Κυριακή,
καλεί τους πιστούς,
σε μια λειτουργιά,στο θείο.
Και εσύ, θείο δώρο,
να ξυπνάς τα κοιμισμένα
ένστικτα,που ο χρόνος,
καταχώνιασε αμπαρωμένα,
βαριά.Μα μίλα μου ακόμη.
Σαν τραγούδι να ακουστεί.
Να χορέψουν οι πόθοι,
να ανθίσει το χαμόγελο ξανά,
μέσα σε κύματα συναισθημάτων.
Άλλα μη σιωπήσεις. Όχι δεν
είναι η σιωπή που θα φέρει την
Άνοιξη στο καταχείμωνο.Η Άνοιξη,
θα είναι η δική σου φωνή,να
ταράζει,τους κοιμισμένους
παραδείσους.

2 Απριλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.
ΑΝΤΟΧΕΣ

Και μετά λες, ότι ο χρόνος
δεν είναι αντοχή. Χιλιάδες
αναμονές,ως την στιγμή που
η φωνή σου,θα πει καλήμερα.
Αμέτρητα χτυποκάρδια,ως να
ανοίξω την πόρτα. Αντοχή ακόμη
είναι η στιγμή,που τα χείλη θα 
σμίξουν,και οι ματιές κλεφτά,
θα ενώσουν την σκέψη. Εκει
μοναχά ο χρόνος σταματά ίδια
σύμμαχος,να αφουγκραστεί
το άνθισμα στο καλωσόρισμα.
Αντοχή, είναι το άγγιγμα της
νιότης σου,η ακόμη,ο ήχος της
ανάσας,στου έρωτα το ταξίδι.
Και η στιγμή,που ξέγνοιαστη,
δίπλα μου θα στέκεις ολοζώντανη
παρουσία,θα είναι αντοχή. Γιατί
και η αγάπη για σένα, αντοχή στον
χρόνο είναι.

2 Απριλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΚΑΡΔΙΑΣ

Το φως σου αναζητώ σαν τυφλός,που
ψαχουλεύει στο αβέβαιο.Είναι 
στιγμές,που το σκοτάδι της καρδιάς,
τεράστια κουρτίνα βασιλεύει στα
μάτια μου. Περνώντας ψηλαφητά
μέσα στα αδιέξοδα, προσμένοντας
το δικό σου χέρι,να με οδηγήσει
πέρα από την λήθη.Καθηλωμένος στο
κρεβάτι της μοναξιάς, πέρα δεν έχει,
παρά οι αραχνιασμένοι τοίχοι
ενός ερειπίου,που κάνει τα μάτια
να βουρκώνουν. Εκεί σε αναζητώ.
Αναλαμπή,να χορτάσω την εικόνα σου.
Αναθαρρεύω,στα δικά σου γνώριμα
βήματα.Και η θέρμη της φωνής σου,
γαλήνη. Φτερούγισμα η θωριά σου,
ακουμπά την μοναξιά.Σαν κάλεσμα,
στο απέραντο ταξίδι. Ανοίγεις
το παράθυρο της καρδιάς,ήλιος
φωτεινός, ζωοδότης. Είναι η στιγμή
που η Άνοιξη,μαγεύει μέσα
από το βλέμμα σου.

2 Απριλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.
ΛΙΟΦΩΤΗ.

Θαρρείς θα υπάρξει αίσθηση
που να μπορεί να αφουγκραστεί
το χαμόγελο σου, ζωγράφος σε
διάσπαρτη με παλέτα χρώματα
να χαράξει το βλέμμα σου, ήλιος
να κλέψει την λάμψη σου;
Φεγγάρι μου, όσα σε μια στιγμή
τον νου μου χαράζεις,μια ζωή
δεν φτάνει που να μπορέσει,την
μαγεία σου να πει.Ξάστερη αγνή,
λιόφοτη αγαπημένη,κόρη,
απαστράπτουσα, τρισεύγενη
καρδιά,δεν θα βρεθεί λογισμός
να μη σαλέψει στο πέρασμα σου,
στεναγμός που δίχως την δική σου
μορφή,δεν θα έχει για είδωλο.
Αχ πόσες νύχτες μοναξιάς δεν
κουρνιαζες στην σκέψη μου, πόσες
βασανιστικές ώρες,η παρουσία σου
δεν τις έκανε γαλήνη, ξέγνοιαστοι,
σε ημέρα εκδρομής, αγριολούλουδα,
σε μικρο καλαθάκι πρωτομαγιάς,
απλώναμε ταιριαστά.Στιγμές στιγμές,
νύχτες φεγγαρόλουστες ηλιόλουστες
μέρες,αγναντευοντας τον ερχομό σου,
στίχους δεν άφησα να τρέξουν
σε πάλλευκο χαρτί, χαράζοντας
το όνομα σου, λιόφωτη αγαπημένη,
σε χρυσά γράμματα, ατόφια εσύ;
Δοξασμένης γέννας μορφή,
ήλιε ολάνθιστε, καρποφόρε, φωτίστηκε,
άφησε τούτη την στιγμή ιερή,
δροσερή, πάναγνη, αμάραντη,
μνήμες να κρατήσει ακούραστες.
Μη τρέξεις αδηφάγος να σκιάσεις
το φως της. αφουγκράσου σαν
πανταχού που είσαι,την ανάσα μας.
Ελπίδας όνειρο θα γενεί, όπως εσύ,
μελλούμενος υπάρχεις ζωογόνος.

3 Απριλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.

Ο έρωτας παραδομένος
στην δική σου λάμψη,
να κλέβει την γαλήνη του νου,
παρασέρνοντάς τον ανήμπορο,
στο βάθος της ματιάς σου.
Συνεπαρμένος στα θέλγητρα
του κορμιού σου που αναδυόμενο,
μέσα σε ηδονές,καλέσματα,
ζώντας στο ζευγάρωμα
σε νύχτες παράφορου έρωτα.
Σε αναζητώ σαν καλοκαίρι,τον
ήλιο σου να κάνω ζωή,καυτή ανάσα.
Φωνάζω το όνομά σου,με τον
ήχο να χαϊδεύει το κορμί μου
και ο αχός του,να ταξιδεύει,
χαϊδεύοντας το δικό σου κορμί.
Μη διστάζεις να τρέξεις.Με αγνό
καρτέρεμα θα γίνω να σε υποδεχτώ
Αφροδίτη, λουομένη στην αίγλη
του έρωτα. Έτσι θα σε προσμένω,
αγνός ταπεινός εραστής.

3 Απριλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.

ΝΟΤΕΣ ΕΡΩΤΑ

Αγγίζεις κάθε χορδή
του νου.Νότες επουράνιες
να χαϊδεύουν τις αισθήσεις.
Πλανεύτρα η ματιά,
να κοκκινίζει τα μάγουλα.
Και ένας πανούργος έρωτας,
να σημαδεύει κατάστηθα.
Και το φιλί, νέκταρ που
μεθάει το μυαλό, ανάσταση του
πάθους. Κάθε σου άγγιγμα,και 
τρέμουλο του κορμιού,
με τον πόθο να δυναμώνει τα θέλω.
Τόση αγάπη σε μια σταγόνα
σκέψης,να ανατρέπει τα ένστικτα.
Και τα όνειρα, τρελά και
αυτά, διάσπαρτα στο άπειρο,
να χαράζουν
την πορεία του έρωτα.

4 Απριλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΠΛΑΣΜΕΝΟ ΟΝΕΙΡΟ.

Πήρα πηλό της φύσης
στα χέρια.Τα δάχτυλα
έτρεχαν,τα μάτια έψαχναν,
το μυαλό δούλευε.Μια μια
οι εικόνες έφευγαν.
Άφηνα τον νου να τρέξει
στο λουλούδι με την μέλισσα,
στο κλαράκι με το αηδόνι
να κελαηδά.Στην αυλόπορτα
το γατάκι αμέριμνα νιαούριζε.
Δεν ήθελα να χαλάσω τον
οίστρο,να αφήσω νέφη να
πλανέψουν τον νου,και η αυγή
με βρήκε ακόμη να πλάθω.
Το όνειρο που έζησα,
βγήκε ατόφιο στα χέρια μου.
Αγαλματένια,Καρυάτιδα
ολοζώντανη,ήσουν εσύ.

4 Απριλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.
ΕΡΩΤΑΣ.

Πόσο μοιάζεις στον έρωτα.
Ένα μάτσο πανσέδες
η μορφή σου, κομμένο σε 
ολόδροσο πρωινό, μαρτυρά
τον ερχομό του ήλιου.
Κάθε ανθός, ένα χαμόγελο,
τα φύλλα του, το άρωμά,
σκορπά στην ατμόσφαιρα.
Ο κόσμος Άνοιξη λιόφωτο.
Αγαπώ κάθε αίσθηση,
ότι αγγίζεις, ονειρικό χάδι
φαντάζει,σαν τον χρόνο που,
ανέμελος,τις μέρες σε
μοναδικό στροβίλισμα αφήνει
να φεύγουν,σαν να θέλει,
να μη χαθεί τίποτα σε σένα
στην παρουσία σου,στην ευωδιά σου.
Λατρεμένο αστέρι, φωτίζεις κάθε
μου νύχτα. Αιωρούμενη
πυγολαμπίδα κάθε της φλόγα,
προβάλει την δική σου μορφή.
Υπάρχεις αγέρας που ανάσα,
δίνει ζωή.Που όσο κρατά,
μέσα της εσύ
αναζωογονείς τον έρωτα.

5 Απριλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.

ΖΙΖΑΝΙΑ ΤΟΥ ΝΟΥ.

Πως να ηρεμήσω τον νου.
Αφού εσύ, αναμοχλεύεις την μοναξιά
μου,στην ηρεμία του μυαλού, σπέρνεις
ζιζάνια σκέψης. Ακόμη τώρα,
που λέω να πω δυο λέξεις, η εικόνα σου,
περήφανη,με εκείνο το πλατύ
χαμόγελο,να θέλει να μου κλέψει τον λόγο.
Και τι να πω.Το ξέρεις δα,σε αγαπώ.
Μα εσύ,λες και ζητάς,να μάθεις ακόμη τι..
ακουμπάς το χέρι σου κάνεις τα
μαλλιά μου άνω κάτω,και φςςςττττ,
χάνεσαι για να ξανάρθεις. Πόσες εικόνες
άραγε χαμογελαστές,θα κάνουν την στιγμή
άνω κάτω,και το φως της λάμπας,
να παίζει και αυτό λες και δεν ξέρει ότι πρέπει
μόνο να φωτίζει. Σσσσσ μη μιλάς.
Γράφω για σένα,σε σένα.Και ναι, θέλω να
το φωνάξω. Κράτα την εικόνα σου περήφανη,να
αιωρείται ατόφια να μου κάνει
άνω κάτω την σκέψη,
και να σβήνει την μοναξιά μου.

5 Απριλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.
ΛΗΜΕΡΙΑ ΕΡΩΤΑ.

Θα γλιστρήσω 
βοτσαλάκι τρυφερό
στον κόρφο 
Βουτηγμένο μέσα σε
θάλασσες γαλήνιες,
σαν τον έρωτα
ονειροπόλας γοργόνας,
στα γαλάζια της νιάτα.
Με αρμύρα θα πλύνω τα
μαλλιά σου,και σε
ολόλαμπρο ήλιο,θα
στεγνώσω την δροσιά σου.
Νιότη κι εσύ,σαν αστέρι,
να διασχίζει τον
ουρανό,να ακολουθώ
το βήμα σου,εκστασιασμένος
στα κάλλη σου.Έτσι,
ανάμεσα στην θάλασσα,και
τ αστέρια,στο απέραντο
γαλάζιο των ματιών σου,
θα περιπλανηθώ στα
λημέρια του ερωτά σου.

5 Απριλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΡΗΜΑΔΙ ΜΕ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕΣ

Ρημάδι με κατάντησες
κουρέλι,κι αν κλαιν τα 
δυο μου μάτια δεν σε 
μέλλει,στα δυο μουχεις
κόψει την καρδιά,μ αυτή
σου την αδιάφορη ματιά.

Παίρνω τους δρόμους
και φωνάζω τ όνομά σου,
λάσπη τα όνειρα, κατάμαυρη
η νυχτιά,και συ, χωρίς μια
λέξη,για φαντάσου, κλείνεις
την πόρτα, σφάζεις την καρδιά.

Αν πίνω και μεθώ,για τα
φιλιά σου,του κόσμου το
περίγελο γυρνώ, πνίγω την
θλίψη,για την απονιά σου,
στην μαύρη νύχτα θέλω
να χαθώ..

5 Απριλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΡΟΔΟΠΕΤΑΛΑ

Σαν την κλεψύδρα 
ο χρόνος
σταγόνα σταγόνα, 
ξεφτίζει την
αναμονή σου.Και είναι
ο νους που
βασανιστικά σκεπτόμενος
κεντρίζει την αγωνία. 
Μια αναμονή,
που κάνει την καρδιά
να χτυπά δυνατά.
Ξέρω,πως θαρθεις, όσο
μακρύς είναι ο δρόμος.
Σαν ένα τριαντάφυλλο,
που,σαν ήλιος
ένα πρωινό θα γιομίσει
την αυλή μου,
με ροδοπέταλα.

6 Απριλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΗΘΟΠΟΙΟΣ

Σαν βγαίνεις πάνω στην σκηνή,
μέσα στην μοναξιά σου,
ταίρι δεν έχει ο καημός και πόνο
η καρδιά σου. Γελάς και κλαις,
λέξη δεν λες, μονάχα μες του ρόλου
την θλίψη ψάχνεις για να βρεις,
βάλσαμο, δύναμη ψυχής, όαση,
ήρεμης αυγής, πηγή νερού,η θωριά σου.

Παίζεις, γελάς,δεν αντιδράς,
γύρω παντού σκοτάδι,τον ήρωά σου
αγαπάς, μαζί του πίνεις και κερνάς,
χαμόγελα απλόχερα, παντοτινή αγάπη
τον κόσμο ξέγνοιαστα αγρικάς,
και την καρδιά του ακουμπάς,
σαν αγκαλιάς λιμάνι.

Είσαι εσύ ηθοποιός
ένας και συ μαζί μας, ταίρι γλυκό
του πόνου μας, μπαίνεις στην λογική μας
εικόνα καθημερινή, χαμόγελο κι ελπίδα,
στρωσίδι ύπνου απαλό, προσκέφαλο
τον ουρανό,και της ζωής πυξίδα

7 Απριλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΣΤΗΝ ΛΙΜΝΗ

Σπρωγμένοι απ του έρωτα
τη ζάλη, εκεί στη λίμνη που
σεργιάνιζε η αυγή, εγώ κι εσύ
χαμένοι σαν πουλιά στο μαϊστράλι,
όρκους εδίναμε, αιωνία ευχή,
ν ανθεί ο έρωτας για πάντα στην
καρδιά μας,σαν νιότη, όπως κάνουν
τα παιδιά, πιασμένοι χέρι χέρι,και
η ματιά μας,να ταξιδεύει όρτσα
τα πανιά.Τριγύρω γλάροι,και τα
ψαροπούλια, σεργιάνι χαρωπό στον
ουρανό,την ώρα που θα κοιμηθεί
η πούλια,ξωπέλαγα,με τον αυγερινό.
Κάτασπρη πέτρα θα χουμε κονάκι
και τα νερά την λίμνης συντροφιά,
παρέα θα μας κάνουνε οι βράχοι,
η φύση, κάθε μέρα και νυχτιά,θα
μας απλώνει πέπλα στον κοιτώνα
που ο άνεμος ανοίγει λαμπερός,
σαν παραμύθι,σε χρυσά αλώνια
του έρωτα ν ανθίσει ο καρπός.

7 Απριλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΒΑΛΣΑΜΟ.

Παρελθόν,δεν ήθελα
να γίνω στα μάτια σου.
Σαν κατάρα,που θα
βασάνιζε τον νου,
θα ήταν,σαν να φορώ
το δαχτυλίδι του χωρισμού.
Ερωμένη του λογισμού μου,
πόθε κρυφέ,σαν εραστής μια
μια ρουφώ,την σταγόνα
από τον ιδρώτα σου.
Πως να θέλω να σε απαρνηθώ.
Θα ήταν η οργή για μένα
δυσβάσταχτη.
Μια μεγάλη έκρηξη ηφαιστείου,
η καρδιά μου,ανταριάζει
σε κάθε σου σκέψη.
Και,όταν η λεηλασία του
κορμιού σου,με αγγίζει,
μέσα από τις λεπτομέρειες
που αφήνει το άγγιγμα,
διασχίζω, ολόκληρους
ωκεανούς να σε δω.
Υστερικά,θα ήταν τα δάκρυα
σε αποχωρισμό. Γιατί η γεύση σου
βάλσαμο στάζει στην καρδιά μου.

8 Απριλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.
ΝΕΚΡΑ ΜΑΞΙΛΑΡΙΑ

...κιαν έκλαψα μερόνυχτα
σε μοναχικά μαξιλάρια μαζί με
τσαλαπατημένες μνήμες. Η ακόμη,
άφηνα τα όνειρα να σκουριάσουν
γιομάτα πληγές,δεν ήταν που δεν
είχα την δύναμη,να στεγνώσω το
μαντήλι. Εκείνο, πάντα έμενε στεγνό,
γιατί ήταν ανώφελη η χρήση του.
Και ήταν το παράπονο που έκανε
τα χείλη να τρέμουν, από την δική
σου απουσία. Ατελείωτες νύχτες,
με ένα μονότονο τραγούδι του
Γκιώνη, κάπου σε ένα ξέφωτο. Και
τα φώτα,με μια παράξενη γυαλάδα,
να σου πιρουνιάζουν την λογική.
Ανώφελο,δεν ήταν να σε αναζητώ,
όσο το ότι,ο χρόνος περνούσε
σταγόνα σταγόνα. Στα ίδια πάντα
μοτίβα. Τόσο ίδια, όσο τα μαξιλάρια,
που ακόμη παραμένουν μοναχικά.

9 Απριλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

Αναγνώστες