ΕΓΩ

ΕΓΩ
Αγαπω τη μουσικη...Ακουω μουσικη...Αγαπαω το θεατρο...Τι εχω αποκομισει απο την τεχνη;;; ΝΑ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΙ..!!!

Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2016

ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ.

ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ.

Το φως σου άπλωσες
φεγγάρι μου απόψε,λες
και λογίστηκες,πως θα

περάσ'εκείνη,δρόμο να
της ανοίξεις φωτεινό.
Και γω,σε ένοιωθα να
με ζεσταίνεις σαν ένας
έρωτας που καρτερεί
τον ερχομό σου,να μου
γιομίσει φεγγαράδα τη
νυχτιά.


1 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΚΥΚΛΑΜΙΝΟ.

ΚΥΚΛΑΜΙΝΟ.

Κυκλάμινο που άνθισες
με της καρδιάς το όνειρο.
Και σε ποτίσαν δάκρυα,

σαν του του Οκτώβρη τις
βροχές,του φθινοπώρου
μπόρες.Και σ'έβαλαν για
ομορφιά,στου έρωτα το
πέτο,σε Κυριακάτικη γιορτή.
Που σε χιλιοτραγούδισαν
του νου τραγουδιστάδες,
και σε ύμνησαν ποιητές,με
τις χρυσές τους πένες. Και
συ που άνθισες ψηλά,πα
στου βουνού το ρέμα,έγινες
ήλιος φωτεινός,άνοιξες σα
βεντάλια,ένα παράθυρο στο
φως,και της ελπίδας δάδα.


1 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΧΡΗΣΜΟΣ

ΧΡΗΣΜΟΣ

Μέσα στην αγκαλιά σου
έκλεισα τη γη,και σε 
ταξίδεψα.Στου Όλυμπου 

τις κορυφές στο δωδεκάθεο
να προσκυνήσεις
του έρωτα την αρετή.Και γω
χρησμό επήρα από της
Αφροδίτης το βωμό,
θυσία το κορμί σου πάνω σε
κλίνες πάναγνες να
θυσιαστεί.Και ύστερα στου
ήλιου το απέραντο,μέσα
του να σε λούσω μια άχραντη
παρθένα μεσα ςτης
νιότης τον ανθό. Σεντόνια
λάβαρα ανέμιζαν στου άνεμου
το φύσημα σαν τα πανιά που
άνοιξαν πάνω στα τρίκαρτα
γαλέρας να ταξιδέψει στο
γαλάζιο,μιας θάλασσας
ονειρικής.Το όνειρο δελφίνια που
σ'ακλουθούσαν παίζοντας με το
κύμα της χαράς,λες και ο έρωτας
ζωντάνεψε,με την μορφή του
Ποσειδώνα.


2 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΑΝΑΛΑΜΠΕΣ.

ΑΝΑΛΑΜΠΕΣ.
Το χέρι άπλωσες.
πα στο ελάχιστο
του χρονου.Και

κορμί αλαβάστρινο
ένιωσες στου
πόθου την αναλαμπή.
Σκίρτησαν οι στιγμές
στης αίσθησης
την ταραχή.Μα πιότερο
του πάθους,δεν είχες
παραδοχές.
Και η σκέψη σε οίστρους
μορφές γιομάτη,με
την φλόγα της νιότης
να καίει άφησε λεύτερα
τα φτερά στο
πέταγμα της Άνοιξης.


2 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΑΦΘΑΡΤΟ.

ΑΦΘΑΡΤΟ.

Σε ξόδεψα στου πόθου
το ολόδροσο νερό.Στο
ένστικτο της αίσθησης

σε ένιωσα,με μια δύναμη
ακίνδυνη,μη σε σπάσω
στα χέρια σαν σε κρατώ.
Και να που ο έρωτας,
αυτός ο φταίχτης που
αλλοιώνει τα κύτταρα,που
ανοίγει των ματιών τους
καταρράχτες,σε ποταμούς
θαύματα,να σε τυλίγει
στο άφθαρτο σεντόνι της
αρμονίας της καρδιάς.


2 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΓΙΟΡΤΗ.

ΓΙΟΡΤΗ.
Πως το φεγγάρι
άρμενα στα
μάτια άπλωσε.Και
στου ουρανού τη
γιορτή ταξίδι
άρχισε στο χρόνο.
Νύχτα πλανεύτρα
στων αστεριών
το αγκάλιασμα μιας
γιορτής άνθιση.
Έρωτας λάγνος σε
αδέξια στιγμή
να σ'εξουσιάζει.Και
εσύ,που του όνειρου
έγινες φτερούγισμα,
να αφήνεσαι
στο άφθαρτο σεργιάνι.
2 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΑΠΟΥΣΊΑ.

ΑΠΟΥΣΊΑ.

Ενας άλλος καιρός.
Λέξεις που 
αραδιάζονται στου 

κεριού τη φλόγα σα
χρυσάνθεμα.
Φύγανε οι στιγμές
από τα μάτια στο
τίποτα του μυαλού που
ο αγέρας πάγωσε
την σκέψη.
Δεν ήρθες.
Μιας απορίας ορμή
που αφήνει ερωτήματα
στου άγνωστου
την ρότα.Βλέψεις που
μύριζαν την γύρη
των λουλουδιών
σαν της μέλισσας την
ακίδα που ρουφάει
το νέκταρ.Και μεθάνε
τα ένστικτα στης
προσμονής
την επιρροή.Δεν θά'ρθεις.


3 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΝΕΚΤΑΡ.

ΝΕΚΤΑΡ.

Έσταζε του πόθου
το γλυκό κρασί.
Και σ'έπινα

μεθώντας με του φιλιού
το άρωμα. Ολόγιομα
βαρέλια σαν κορμί,
που έκαιγε στου
έρωτα την φλόγα,να
βράζουν σαν του
μούστου την πνοή
καρδιά,που χτύπαγε
μες στου ποθούμενου
τη ζάλη.


3 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΕΝΣΤΙΚΤΑ.

ΕΝΣΤΙΚΤΑ.

Πως να σου δώσω πιο
πολλά,απ' του φιλιού την
αίσθηση.Πως να σε 

πάρω στο απρόοπτο να
νιώσω το μοναδικό του
πόθου μου το χάδι,να σου
χαϊδεύει το κορμί.Τη
σκέψη σου να κλέβω σε
στιγμές αφηρημένης
έξαρσης και να μπορώ
να κουβεντιάζω και με σένα
στα πιο απλά πετάγματα
του νου.Και να σε πάρω
στο παιχνίδι της καρδιάς
σ"ένα του έρωτα σεργιάνι
στα πιο βαθιά μας ένστικτα.


3 Οκτώβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΠΑΡΑΜΥΘΈΝΙΟ.

ΠΑΡΑΜΥΘΈΝΙΟ.

Στου όνειρου σε πήρα 
το μικρό χωριό. Σπίτια του
έρωτα μικρά αρμονικά

σαν παραμυθία,ολόγιομα
λουλούδια κι'ευωδιές.
Και άνοιξα την πόρτα για
να μπεις,σ ένα απ'αυτά
που έμοιαζε κουκλόσπιτο
με ξωτικά και μάγισσες.
Του φεγγαριού σου έφερα
το φως,τη νύχτα να
φωτίσει και την δική σου
τη θωριά.Και γω,σου
έστρωσα στη γη,να
κοιμηθείς.Ήσουν κατάκοπη,
ξεπέρασες του χρόνου
τις αντοχές απ'το κορμί.
Ειν'δυνατός ο έρωτας.το ξέρω,
μα συ κοιμίσουν
ως που να'ρθει το πρωί.
Με την αυγή τα όνειρα
τελειώνουν και θα χαθούμε
στη στιγμή ως είχαμε αρχίσει.


3 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΜΕΤΑΜΟΡΦΏΣΕΙΣ.

ΜΕΤΑΜΟΡΦΏΣΕΙΣ.

Σε θάλασσα
φουρτουνιασμένη
που έπνιξαν 

τον έρωτα. Και του
βυθού της έγινε
Θεός μιας εξουσίας
τύραννος.
Γοργόνες τον ταίζανε
νεράιδες τον έντυναν,
και Αφροδίτες
γιόμιζαν τις τσότρες
με αρμυρά.
Και κείνος πα στο
θρόνο του στου
όνειρου τον χρόνο με
μια ανέμελη
ματιά,και του μυαλού
τη ζάλη μαργαριτάρι
έγινε θαλασσινό κοχύλι.


3 Οκτώβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΣΤΕΦΆΝΩΜΑ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΏΝ.

ΣΤΕΦΆΝΩΜΑ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΏΝ.

Σαν θάλασσας τα φύκια
που τα μαλλιά σου έπλεξα,
και με κοράλλια στόλισα

τον κάτασπρο λαιμό σου.
Στης πορφυράς σ'έντυσα
το χρώμα για να γίνεις η
βασίλισσα του έρωτα. Και
έλαμπε απόψε η στιγμή στων
αστεριών τον θόλο,π'αναβοσβήνουν
οι καημοί,σαν τις πυγολαμπίδες.
Έμοιαζες σαν αφρού παιδί
στην άσπρη εκκλησία,μες στου
νερού την όαση,που θα σε
στεφανώσω. Και λες πως
άνοιξαν με μιας της θάλασσας
οι πόρτες,Πήγασοι σέρναν
άλογα,δελφίνια οδηγούσαν
και τα ηνία κράταγαν,οι γλάροι
που πετούσαν.


3 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΧΟΡΌΣ ΤΟΥ ΈΡΩΤΑ.

ΧΟΡΌΣ ΤΟΥ ΈΡΩΤΑ.

Χόρεψα στου έρωτα
τη ζωντανή στιγμή,καθώς
παιάνιζαν οι μούσες

της αγάπης,και των χειλιών
τα θραύσματα,απ του
φιλιού τον ήχο.Και ένιωθα
τα χέρια σου δεμένα
στα δικά μου,να με γυρίζεις
σιωπηλά,στην πίστα του
κορμιού σου,με μεθυσμένα
ένστικτα.Και γω που
αφηνόμουν και ξεχνιόμουν
μέσα σε τούτη την ορμή
του πάθους,αναγεννιόμουν
σε πολλές μορφές,να
σε πλανέψω σαν άλλος
φτερωτός και παλικάρι.


4 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΑΥΤΟΦΩΤΟ.

ΑΥΤΟΦΩΤΟ.

Τα κατσαρά σου έλουζε
το φως του φεγγαριού,
και συ καθρέφτη έκαμες

της λίμνης το νερό που
έπλενες τον έρωτα.Σε
χτένιζε ο άνεμος με της
πνοής την ζεστασιά,σαν
άνθιζε το όνειρο.Ανέμελο
το νιάτο σου,κρίνος
μέσα στον χρόνο,που σου
κρατούσε τις ορμές
και βαθιά σου ένστικτα.
Και όλα πνίγηκαν στο φως
από την μια του φεγγαριού
το κίτρινο το χρώμα,και
απ'την άλλη των ματιών σου
η πηγή αυτόφωτη λαμπάδα.


4 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΛΕΠΤΌΤΗΤΑ.

ΛΕΠΤΌΤΗΤΑ.

Σα μια μικρή κλωστή σε
κράτησα στα χέρια μου,
στο πέταγμα της σκέψης.

Σε τύλιγα,σε άφηνα
ξανά να μεγαλώνεις, σαν
το κορμί που άπλωνε
στου έρωτα τη κλίνη.Και
ήσουν τόσο δα απλή,
άυλη,να μπορέσω για να
σε πλάσω,σαν κερί,
στου πόθου τις κρυφές
επιθυμίες.Και ύστερα
σε έδενα σφιχτά
χιλιάδες κόμπους,σα
να φοβόμουν μη σε χάσω
η να σε έκοβα στα δυο
έτσι που έπαιζαν τα δάχτυλα
μαζί σου.


5 Οκτώβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΣΤΑΓΟΝΕΣ.

ΣΤΑΓΟΝΕΣ.

Πονάω που 
δε σ'έχω.
Στα όνειρα σε 

βάζω,και
στα ταξίδια του
μυαλού.
Και είσαι μια
σταγόνα που
φαντάζει
σαν ποταμός
του έρωτα,
και μια μικρή
κουκκίδα,
που μοιάζει με
φεγγάρι στη
νυχτιά,που μου
φωτίζει του μυαλού
τα μονοπάτια.


6 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ



ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΣΙΩΠΈΣ.

ΣΙΩΠΈΣ.

Τούτο το ποτήρι
το γιόμισα με έρωτα.
Και έπινα στης μοναξιάς

μου τη σιωπή,στης
λήθης ακουμπώντας το
τραπέζι.Η νύχτα,παγωμένη
και βάρια,είχ'ο αγέρας
αγριέψει,έτσι που έγερνε
το βλέμμα στο κενό.
Έμεναν οι καρέκλες αδειανές
λες δε περίμεναν
κανέναν,περαστικό η και
δικό,για να καθίσει.
Και γιόμιζα με βλέμμα το
ποτήρι μου,και σ'έπινα
σαν το κρασί της ευτυχίας
που έβραζε μες στο
βαρέλι της καρδιάς.Ως που
η νύχτα πέρασε,και
κείνη μονάχη της,χωρίς
μια λέξη λίγη ζεστασιά.


6 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΙΔΡΩΤΑΣ.

ΙΔΡΩΤΑΣ.
Αδαμιαίο ένστικτο.
Χρόνοι άφθαρτοι σε
κορμιά που έσταζαν

ίδρωτα βυθισμένα στου
πάθους την αρμύρα
μιας θαλάσσιας ολκής.
Θείος ο έρωτας
ολόγυμνος κατακτητής
τροπαιοφόρος μιας
αθανασίας πηγής νέκταρ
πνοή.Κάλλους στιγμές
σε κλίνες παραδείσιας
ακμής,παραδομένες
νιότες,που ακμάζουν σαν
μαργαριτάρια στου βυθού
την αδάμαστη άνθιση.


20 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΩΡΑΙΌΤΗΤΑ.

ΩΡΑΙΌΤΗΤΑ.

Πως μ'έφερες στο ξάφνιασμα
του νου,μικρό εσύ λουλούδι
που σε θήλαζε ο αγέρας,στης

Άνοιξης το περιβολή.Μεγάλωνες
στα μάτια μου παίζοντας με
της μέλισσας το φτερό σαν το
παιδί στην κούνια του δειλινού.
Και ως σε τύλιγαν τα χρώματα,
καθώς σε έντυνε η φύση με τα
ρούχα της προσμονής,φάνταζες
κόρη του πόθου,με ολάνοιχτα
τα στήθια,με τα χέρια γυμνά,να
ισιώνεις το κορμί στητό καμάρι
μιας απλόχερης αγαπησιάς,που
σε καλούσε στο φως να λουστείς
των κεριών σε στιγμή θυσίας
στον βωμό μιας ωραιότητας στιγμής
στου έρωτα το απύθμενο κάλλος.


20 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΣΚΙΡΤΉΜΑΤΑ.

ΣΚΙΡΤΉΜΑΤΑ.

Σε πήρα έρωτα και 
σ'έντυσα στα γιορτινά,
με του φθινόπωρου

τις Κυριακές,
και σε σεργιάνισα.
Και άπλωσε ο ήλιος
χαρωπός έτσι που
περπατούσαμε στης
σκέψης το λιθόστρωτο
στρατί.Και ήσουν
τόσο όμορφος,μέσα στην
φορεσιά σου που
έραψαν μαστόρισσες
και ύφαναν νεράιδες
στ' αργαλειό του ουρανου.
Και γω καμάρωνα που
ήσουνα δικός μου,
που το μπορούσα
να σε δω,και να σε νιώσω
όμορφο,μέσα στους
χτύπους της καρδιάς
στο σκίρτημα του πόθου.

21 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2016

ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ,ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ.

ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ,ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ.
Όσα τραγούδια να σου γράψω
χίλιες φόρες αν σ'αγαπώ
και την καρδιά σου να την σπάσω

μικρά κομμάτια στο λεπτό.

Και σαν το ρόδι θα σκορπίσεις
στον γαλανό τον ουρανό,
ίσως μπορέσεις να μου δείξεις
πως είμαι έρωτας κι'εγω,
για να σε πάρω ως τ'αστέρια
με τα πουλιά τα περιστέρια.

Χίλιες φορές θα με ζητήσεις
στης μοναξιάς σου το κενό,
μπορεί να με ξαναγαπήσεις
όσο εγώ σε αγαπώ.

Και την καρδιά σου θα την κάμω
άσπρη σαν σύννεφο τρελό
αν μου ζητήσεις να σε πάρω
σεργιάνι ως τον ουρανό.


12 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΕΡΙΝΥΕΣ

ΕΡΙΝΥΕΣ

αχ στεναγμέ του έρωτα
του μακρινού. Θάμα στου
κορμιού των αισθήσεων

γυμνής σάρκας.Μνήμες
που άπλωσαν πάλλευκα
όνειρα στου χρόνου την
ψευδαίσθηση.Και συ,που
άγγιξες απόψε,του πόθου
τις αναλαμπές,που έγινες
σπίθα στης νύχτας την
απέραντη σιωπή,του έρωτα
αναμόχλευες τις Ερινύες.


13 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΖΆΛΗ.

ΖΆΛΗ.

Ποιος νοιάζεται στου
έρωτα τη ζάλη 
να χαθεί.

Μέσα στην αύρα του
κορμιού να πνίξει,
της ορμής την
αίσθηση του πάθους.
Ποιος νοιάζεται
αν θα γενεί,σκλάβος
του πόθου,
και των δικών
σου θησαυρών.Και
ξέρω,είσαι αίτιο
απόψε δυνατό,σαν
το ποτήρι που
ξεχείλισε ο έρωτας
σαν κοινωνιά,μιας
αμαρτίας.


13 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΛΗ.

Ποιος νοιάζεται στου
έρωτα τη ζάλη
να χαθεί.
Μέσα στην αύρα του
κορμιού να πνίξει,
της ορμής την
αίσθηση του πάθους.
Ποιος νοιάζεται
αν θα γενεί,σκλάβος
του πόθου,
και των δικών
σου θησαυρών.Και
ξέρω,είσαι αίτιο
απόψε δυνατό,σαν
το ποτήρι που
ξεχείλισε ο έρωτας
σαν κοινωνιά,μιας
αμαρτίας.

13 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

Έρωτα που στης αντοχής
σκαρφάλωσες την κορυφή.
Και θέριεψες σαν το δέντρο

τ'αψηλό στου πόθου τη
φύτρα την καυτή. Καρπός
του πάθους έγινες κι'απόψε
που σ'έκοψα ώριμο για να
χορτάσεις το κορμί.Σε
γεύτηκα μες στης νυχτιάς
την άκρατη στιγμή να τρέχεις
ποταμός,με του μυαλού
να σπάνε οι χορδές εξάγγελος
των αισθήσεων. Γητευτής
μιας αόρατης μορφής,εκείνης,
στην άφθαρτη στιγμή της.
Και να που ήρεμος,μετά της
απόλυτης έλξης την ορμή,να
καταλαγιάζω του χρόνου την
διαίσθηση στο όμορφο να ζήσω.


13 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΠΝΟΗ.

ΠΝΟΗ.

Έτσι που σ'έπλασα
στου πόθου τις 
αναλαμπές σαν το 

κεράκι που το καίμε
στης εκκλησιάς
το κηροπήγι τ'ακριβό.
Έτσι που σ'ένιωσα
σαν μια πηγή ζωής,
πάνω στου πάθους το
θαυματουργό σεντόνι
να ξεδιπλώνεις της
γυναίκας τις στιγμές.Και
σαν σε χόρτασα
μέσα στης τέρψης τις
ολόδροσες σταγόνες,
που έσταζαν ιδρώτα στων
χειλιών τη γεύση αφημένος
του παράδεισου
άνοιξα τις πόρτες τις
κλειστές.Και σ'έκαψα
μέχρι την τελευταία σου
ανάσα.


14 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΟΣΕΣ ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ - ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ
Από τις Εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ.
Τίτλος: Γυναίκα πνοή
Σειρά : Ποίηση
Συγγραφέας: Βασίλης Σαμοίλης
Σελίδες: 250 Τιμή: 9.00 ευρώ
ΤΟΥ ΈΡΩΤΑ ΠΛΗΜΜΎΡΑ.
Στον καιρό του έρωτα
πως άπλωσες τα δίχτυα
μικρό παιδί πρωτόβγαλτο
και καλομαθημένο.
Στοπρώτο δάκρυ πού'σταξε
από τα δυο σου μάτια
και με τον χτύπο της
καρδιάς σου έγινε πλημμύρα.
Μα τόσο έμπλεξες πολύ
απ'του φιλιού τη ζάλη που
έγινε η σκέψη σου δύσκολη
και βαριά. Στις νύχτες τις
μοναχικές, στου πόθου το
κρεβάτι άυπνο μένει το
κορμί και η καρδιά σου άδεια.
Και ο καημός που άναψε καίει
πολύ βαθιά σου και ούτε
δάκρυ και φιλί, δε σβήνει την
φωτιά σου.ΤΟ ΕΠΙΘΥΜΕΊΤΕ...ΓΡΆΨΤΕ ΜΟΥ ΣΧΕΤΙΚΆ!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΜΑΤΙΕΣ.

ΜΑΤΙΕΣ.

Στιγμές αραδιασμένες.
Βλέμμα αδηφάγο σε
απρόσμενα,να μετρά

μια μια κάθε επίδραση.
Πάθος οδηγούμενο
στου κορμιού την
διάφανη λεωφόρο,σε
ταχύτητες
ορμές,εκεί που
βασιλεύουν οι έλξεις.
Χωρίς τέρμα
χωρίς σταθμούς.Και οι
απλές των ματιών
κινήσεις το άνοιγμα στο
ξάφνιασμα,στα
ένστικτα που αεικίνητα
ξοδεύονται σε μιας
απόλαυσης την καταιγίδα,
να αστράφτουν
στον βωμό μιας αμαρτίας
ζωής που απλώνει σαν
ήλιος.


14 Οκωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΠΟΘΟΙ ΚΑΙΡΟΙ.

ΠΟΘΟΙ ΚΑΙΡΟΙ.
Κάστρα του έρωτα απόρθητα.
Ανεμόδαρτα ένστικτα 
κυνηγώντας του παράδοξου 

το προσιτό.Έρωτες στρατοί,
σε αράδες καημούς
με τύμπανα καρδιές,στον πόλεμο
των αισθήσεων. Πληγές ανίατες
σε κορμιά τοξοβολιμένα,
αφημένα στης απόλαυσης το πεδίο,
σε άνισες μάχες.Έρωτας
εξάγγελος μαντατοφόρος της νίκης
του ποθούμενου,με ιαχές
μιας λάγνας αποδοχής,να διαλαλεί
το επιθυμητό.Και περάσαν
καιροί σε κήπους ανθηρούς,που
απλώθηκαν άλκιμα τα όνειρα.
Και οι πόθοι,παιάνιζαν μελλούμενοι,
στα κρεβάτια της ηδονής.
Πόθοι καιροί,μια αναλαμπής που αγγίζει
την Άνοιξη γυναίκα,στου φιλιού την
αναγέννηση.


14 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΠΗΓΗ.

ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΠΗΓΗ.

Στου έρωτα σε ζήλεψα
αστέρι,στον ουρανό
του πόθου μου.Και Άνοιξης

μορφή επήρες μες στα
μάτια μου,να σε κοιτάζω.
Νύχτες απρόσμενα
φωτεινές στο φως σου
πνίγηκαν.Και ω!ανέλπιστη
της φαντασίας πηγή,
που ατελείωτα
πότιζες τις διαδρομές του
μυαλού στα μονοπάτια
του πάθους,ξύπνησες
και απόψε να μουσκέψεις
τα όνειρα.Οι στιγμές γιόμισαν
παραθυρόφυλλα λουσμένα
στο δικό σου φως.
Και εγώ ταπεινός εραστής
μιας αχαλίνωτης ορμής
που ακουμπούσε στου κορμιού
την αμαρτία,αδηφάγος
θνητός στα πιο μοίχεια μου
όνειρα,να αφήνομαι
ολόγυμνος στο φως σου.


14 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΚΥΤΤΑΡΑ.

ΚΥΤΤΑΡΑ.

ζωντανό μου κύτταρο
που άνθισες πρωί 
πρωτομαγιάς.

Και έγινες λουλούδι
που σε μύρισε
ο χρόνος,στο απόλυτο.
Και συ έρωτα μοναδικέ,
που στον αιώνα σου
κρατάς Θερμοπύλες,
στοχάσου μιας μοναξιάς
την απέραντη
σιωπή.....αγάπησέ με.


15 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΑΠΛΟΤΗΤΑ

ΑΠΛΟΤΗΤΑ

Ω ζωντανό μου ένστικτο
που άπλωσες τις φυλλωσιές
σου στην ψυχή. Και στην

ματιά της έγινες λουλούδι.
Πως να σε κλείσω όνειρο,σε
χρόνους μυστικούς,πριν
τον ανθό σου κόψουν,και
αφήσεις,του πόνου το
αβάσταχτο κενό,να με κουράζει.


15 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΜΟΙΡΑ.

ΜΟΙΡΑ.

Θέλω τον ήχο 
του στεναγμού
μου να ακούσεις.

Μιας όασης
στιγμή για να γενείς,
κι'ένα χαμόγελο,
στο πρόσωπό σου
να φωτίσει.
Θέλω να γίνεις
γέφυρα για να
περάσω,απ του
κενού το χάσμα,
πριν αυτό
στης ζάλης το αίτιο,
προκύψει.Κι'αν
θα με κρύψεις
σε μια χούφτα μοίρα,
προτού μου
δόσεις το φιλί που
θα με φέρει
στην αυγή,τα όνειρά
μου σκέπασε
μη μου κρυώσουν.


15 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΤΡΑΓΟΎΔΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΉΣ.

ΤΡΑΓΟΎΔΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΉΣ.

Πόσο μου μοιάζεις.
Ένα τραγούδι που το
έβαλα απόψε,μες στο

παλιό γραμμόφωνο
να παίζει,με της φωνής
σου την ηχώ.Μα ειναι
η βροχη,που με μαγεύει,
Και γω τα δάχτυλα χτυπούσα
και χόρευα,με της καρδιάς
σου το ρυθμό. Είναι
ο έρωτας τραγούδι,ένα
λουλούδι,που ανοίγει το
πρωί,σαν το παράθυρο
στον ήλιο.Μα γω σε θέλω τόσο
που για σένα,σπάω δεσμά
και δραπετεύω,απ'το κελί
της μοναξιάς. Και είναι το
τραγούδι το δρομάκι,που θα
με φέρει στη δική σου αγκαλιά.


16 Οκτώβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΦΕΓΓΑΡΙΝΟ.

ΦΕΓΓΑΡΙΝΟ.

Πολύ του φεγγαριού
απόψε το ουράνιο
τοπίο.Μοιάζει σαν 
έρωτας,που έσκασε
απρόσμενα
και γιόμισε με χρώμα
τη στιγμή.Και λέω
να το φτάσω,τι χαρά
πα στα μαλλιά σου
θα το βάλω για στεφάνι,
να γίνεις όμορφη,
της νύχτας να φωτίσεις
και εσύ το ήρεμο
το μαύρο της το χρώμα.
Μα κείνο έτσι που
απλώνει,και
με κοιτάζει και γελά,
είναι σα να μου λέει,
έλα βιάσου,
πετά και πάρεμ' αγκαλιά.

16 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΑΓΑΠΗ.

ΑΓΑΠΗ.
Πάρε κομμάτι από
μένα,και μη σκιαχτείς,
του έρωτα τον χρόνο 

τον αντέχω.Ίσως
γιατρέψεις τις πληγές
μέσα από την τρυφεράδα
των ματιών σου.
Και γω θα ζω με την
δική σου την γαλήνη
την ηρεμία της δίκης σου
αντοχής,σαν με καθοδηγείς
προς την αγάπη,που σαν
τον ήλιο έσκασε για μας.


17 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΕΡΩΤΕΣ.

ΕΡΩΤΕΣ.

Ερώτων στοργή
Φωτός μεταφυσική ανάσταση
στα μονοπάτια του κάλλους.

Άνυδρες πνοές ποτισμένες με
του φιλιού το ξάφνιασμα,στων
ιστών του απέραντου ίχνους,
που φωσφορίζει ο πόθος.Λίμνες
που γιόμισαν με το δάκρυ των
ματιών,στης άρνησης το λιόγερμα.
Ώριες οι στιγμές που πέταξαν
πετροχελίδονα στης Άνοιξης τα
πάλλευκα ένστικτα,με τις γύρες
των λουλουδιών μεθυσμένες.
Νύχτες σε αστερισμούς των Θεών
στις αισθήσεις με γέφυρες ενωμένοι
ποταμοί,ματωμένοι στων χειλιών
το δάγκωμα,να ιχνλατούν στου φιλιού
την ανάσα.Πανάρχαια πηγή αθανασίας
πορεία,σε κλίνες που ο ερωτάς
γυμνός κυριαρχεί στους αιώνες,Και
εσύ γυναίκα,που άπλωσες σεντόνια
τα μαλλιά,να σκεπάσεις το πάθος,
που σε ύμνησαν αγνή μητέρα,στης
κραυγής την άηχη στιγμή,ιέρεια του
πάθους γυμνή,το στήθος που βύζαξαν
γενιές να προσάπτεις το άσπιλο.


17 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΙΚΕΣΙΑ.

ΙΚΕΣΙΑ.
Σε κράζω σε 
απέλπιδες
στιγμές.Στεγνώνει 

ο αγέρας
χαράζοντας γραμμές
στου ματιού τα
κλεισμένα βλέφαρα.
Μη κλάψεις άλλο.
Πέρασε
αντίπερα ο χρόνος
βουβός,λες δεν
ήθελε να δει.Και να
που όλα άφησαν
ίχνη,λες και μίλησαν
ταυτόχρονα,να
σου δώσουν πνοή.
Μα μη του
χαμόγελου αδειάσεις
την ωραιότητα
στης ανάγκης το κενό
που σε άφησε μόνη.
Στοχάσου.


18 Οκτώβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ,

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ,

Πάρε με κοντά σου απόψε.
Γυμνό το φεγγάρι,απρόσμενα
γιόμισε με φως.Και γω στης

ματιάς σου αφήνομαι να με
λούζεις με χρωμάτων στοργή.
Στης νύχτας το άβατο παρε με
να πλαγιάσω μαζί σου.Και
αν στου ονείρου χαθώ την φθορά
αν το άγγιγμα των χεριών μου
στραγγίξουν και της τελευταίας
ανάσας την άφεση,να είσαι εκεί.
Και ας πετάξω ύστερα και της
πιο απρόσμενης αίσθησης την
γυμνή υπόσταση.Εσύ πάρε με
κοντά σου σαν πριν.


18 Οκτωβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

Αναγνώστες