Ένας λυγμός,μου πνίγει τη φωνή.
Σταθμός της μοναξιάς μ'άδεια
βαγόνια,και το ταξίδι ακριβό.
Στην αποβάθρα μένω μοναχός
και συ,να φεύγεις,δίχως να μιλήσεις.
Το τρένο που σε πήρε μακριά
ουρλιάζει μ'αναφιλητά στην ανηφόρα
και ο καπνός,μου χάνει την
ματιά,του ρολογιού σταμάτησε η ώρα.
Ταξίδι δίχως γυρισμό,
παντέρημος ο έρωτας στα ξένα
το δειλινό σαν δάκρυ κοφτερό
αφήνει ποταμούς λυγμών για σένα.
Ένας αγέρας μου σαλεύει το
κορμί,και οι γραμμές παράλληλες
και μόνες,μοιάζουν με χαρακιές
κάποιας στιγμής,ίδιες του χωρισμού οι ώρες.
11 Φλεβαρης 2020
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟ'Ι'ΛΗΣ
(Πνευματικό μου δικαίωμα)