ΕΓΩ

ΕΓΩ
Αγαπω τη μουσικη...Ακουω μουσικη...Αγαπαω το θεατρο...Τι εχω αποκομισει απο την τεχνη;;; ΝΑ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΙ..!!!

Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2020

ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ

 
ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ

Χόρεψες στον χορό των αισθημάτων.
Πίστες του πάθους δυνατές.
Ορχηστρικός ο έρωτας.
Μοτίβα ως στην πτώση, σε
κατακλύζουν νοερά.
Και συ,να στροβιλίζεσαι
σαν κούκλα που την κουρδίζουν οι χαρές.
Αγιόκλημα ο χρόνος.
Αφήνεσαι στα πάθη ζωηρά,
πάνω στης νιότης την αυθόρμητη
πορεία, ζυγίζεις με το
ένστικτο κάθε αποδοχή.
Ο έρωτας σε έντυσε ιδανικά.
Και το κορμί σου,
σαν την σκιά ξοδεύει τις
ανέλπιστες ωθήσεις, κλείνει
τους κύκλους μαγικά, αναζητά
καινούργιες κατακτήσεις.

20 Σεπτεμβρης 2020
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟ'Ι'ΛΗΣ

(πνευματικό μου δημιούργημα)

Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2020

ΕΡΩΤΙΚΟ


Ξαφνιάζομαι στα όρια,
όπου μπορώ να σε θαυμάζω.
Λες έκοψα ένα κυκλάμινο η γέλασα
στο πρωινό του κλέφτη ήλιου.
Κι εσύ να με κοιτάζεις.
Ν'απορείς στην τόση ευτυχία
που προσδοκά ο έρωτας.
Στην αθωότητα του νου
κυριαρχείς,στην αίσθηση του
πόθου,και στης ελπίδας
την αέρινη πνοή που σε αγγίζει.
Και λέω,πως ο έρωτας
ξανάγινε παιδί.
Ζητάει πρόσφορες στιγμές
να ανδρωθεί με την αγάπη.
Έτσι,σου κράτησα το χέρι
και χωρίς,την δέσμευση του
φόβου μη σε χάσω,περπάτησα
μαζί σου,Τι Τιμή!
Μαζί σου έμαθα πόσο να
σ'αγαπάω.

8 Σεπτέμβρης 2020
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟ'Ι'ΛΗΣ
(Πνευματικό μου δημιούργημα) 

ΦΙΓΟΥΡΕΣ


Του έρωτα στροφές.
Παλιό γραμμόφωνο
με την φωνή βαθιά.
Ένα τοπίο σπάνιας
απολαβής στον χρόνο.
Μοναχικοί χανόμαστε
στις νότες,σ'ένα μοτίβο
που θολώνει το μυαλό
ορίζει τις στιγμές της
"αμαρτίας"πιάνει σφιγμούς
σε άυλες φιγούρες.
Και όπως σε χορεύω σαν
σκιά,που σπάνε του κορμιού
σου οι κινήσεις,θαρρώ
πως νιώθω να σε προκαλώ.
Και σπάνε οι φραγμοί
της μουσικής,γίνεται κάτι
σαν μαγεία,σου πήρα το
φιλί σαν θησαυρό,που κέρδισα
σε κάποια λοταρία στο
πανηγύρι της χαράς,καθώς
ποντάρισα στου έρωτα την
άφθαρτη τρελή επιθυμία.

9 Σεπτέμβρης 2020
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟ'Ι'ΛΗΣ
Πνευματικό μου δημιούργημα)

ΕΦΙΚΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

 


Φωλιά συναισθημάτων.
Κρυφές χαρές.
Μια πόλη του έρωτα
κριμένη στα έγκατα του
ποθούμενου ιστού.
Εμείς οι κάτοικοι του ορατού.
Δεμένοι με των αναμνήσεων
το σχοινί,παραδομένοι
στις διαδρομές των αναμνήσεων
αφεθήκαμε σε ένα
κρεσέντο παροξυσμού των
ερωτικών επιθυμιών
δηλωμένοι εραστές του εφικτού.

9 Σεπτεμβρης 2020
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟ'Ι'ΛΗΣ
(πνευματικό μου δημιούργημα)

ΠΑΖΛ


Καύση του πόθου.
Ιερά και όσια σε τέφρα
στην αιώνια θάλασσα
του λογισμού σαν κόκκοι
της άμμου που αιωρούνται.
Και εγώ,να σε ψάχνω
στο αποκορύφωμα μιας
λυσσαλέας προσμονής,
περνώντας στην ανεμοδούρα
της παραφροσύνης
εκεί που οι έλξης,και οι έννοιες
εκλιπαρούν το ακατόρθωτο.
Δεν είχες αφήσει πολλά,
σαν βαθύτερο τίμημα των
νοημάτων,να προσεύχονται
στα μυστήρια του κορμιού.
Μοναχά τα σημάδια,σαν
μια έκπληξη του σύμπαντος
πάνω στον ουράνιο θόλο
του έρωτα,έδωσε ζωή,με του
φιλιού το απαράμιλλο κάλλος.
Ύστερα,σε μάζευα σπυρί σπυρί,
παραδομένος,καλώντας
τα ερωτικά πνεύματα,στον
βωμό του παθιασμένου εαυτού
να δέσουν τα κομμάτια
στο μεγάλο του οίστρου ταξίδι.

10 Σεπτεμβρης 2020
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟ'Ι'ΛΗΣ
(Πνευματικό μου δημιούργημα) 

ΙΔΕΑΤΟ


Στης αγάπης αφήνομαι
οι ρότες να με ταξιδέψουν
στις βαθιές του πόθου επιθυμίες.
Ποτέ δεν ήθελα να ξημερώσει
τούτη η σπουδαία απόδοση
της νύχτας,που απλώνει
σαν πανί με ούριο άνεμο να
το σπρώχνει χαρούμενα.
Καπετάνισσα η καρδιά.
Το βλέμμα καρφωμένο στην
κοφτή της πλώρης καρίνα
που καμαρωτή κόβει το κύμα
με την ξεγνοιασιά της πορείας
αδιάφορη που τραβάει.
Δεμένα τα ξάρτια,κράταγαν
σταθερές,στης θάλασσας
το αναπάντεχο σούσουρο.
Στο βάθος,άχνιζε το πολυπόθητο.
Η Ιθάκη της αγάπης,νιόπαντρη
να μας υποδεχτεί στον
οντά της,αφήνοντας την
παρθενιά της στου ήλιου το σκάσιμο.
Το όνειρο απόψε,μας ταξίδεψε
αυτόνομο,ανιδιοτελές,με την
μέριμνα,της απόλυτης αφοσίωσης,
λες χάραζε νέους ορίζοντες.
Εμείς,εραστές μιας πρόσφορης
εξιδανίκευσης της σχέσης,
ακολουθήσαμε το ιδεατό.

11 Σεπτέμβρης 2020
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟ'Ι'ΛΗΣ
(Πνευματικό μου δημιούργημα)

ΜΕΛΛΟΥΜΕΝΟ

 


Στου έρωτα την αθωότητα
σε έκοψα νεανικό μπουμπούκι.
Πήρα τω άρωμα των
πρώτων ερεθισμών,μέσα
από ανιδιοτελείς προσφορές.
Η ικμάδα του έρωτα
άνθιζε στα μικρά σου φύλλα.
Του πόθου οι δομές
χτίζονταν αριστοτεχνικά
στα σκιρτήματα του κορμιού.
Ο χρόνος,άνοιγε βεντάλια,
με την αγάπη σαν κορμοστασιά
να συμβολίζει το μελλούμενο.
Μετά,σε κράτησα τρυφερά
από το χέρι.

11 Σεπτέμβρης 2020
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟ'Ι'ΛΗΣ
(Πνευματικό μου δημιούργημα)

Αναγνώστες