ΣΙΩΠΈΣ.
Τούτο το ποτήρι
το γιόμισα με έρωτα.
Και έπινα στης μοναξιάς
μου τη σιωπή,στης
λήθης ακουμπώντας το
τραπέζι.Η νύχτα,παγωμένη
και βάρια,είχ'ο αγέρας
αγριέψει,έτσι που έγερνε
το βλέμμα στο κενό.
Έμεναν οι καρέκλες αδειανές
λες δε περίμεναν
κανέναν,περαστικό η και
δικό,για να καθίσει.
Και γιόμιζα με βλέμμα το
ποτήρι μου,και σ'έπινα
σαν το κρασί της ευτυχίας
που έβραζε μες στο
βαρέλι της καρδιάς.Ως που
η νύχτα πέρασε,και
κείνη μονάχη της,χωρίς
μια λέξη λίγη ζεστασιά.
6 Οκτωβρης 2016ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Τούτο το ποτήρι
το γιόμισα με έρωτα.
Και έπινα στης μοναξιάς
μου τη σιωπή,στης
λήθης ακουμπώντας το
τραπέζι.Η νύχτα,παγωμένη
και βάρια,είχ'ο αγέρας
αγριέψει,έτσι που έγερνε
το βλέμμα στο κενό.
Έμεναν οι καρέκλες αδειανές
λες δε περίμεναν
κανέναν,περαστικό η και
δικό,για να καθίσει.
Και γιόμιζα με βλέμμα το
ποτήρι μου,και σ'έπινα
σαν το κρασί της ευτυχίας
που έβραζε μες στο
βαρέλι της καρδιάς.Ως που
η νύχτα πέρασε,και
κείνη μονάχη της,χωρίς
μια λέξη λίγη ζεστασιά.
6 Οκτωβρης 2016ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.