ΩΡΑΙΌΤΗΤΑ.Πως μ'έφερες στο ξάφνιασμα
του νου,μικρό εσύ λουλούδι
που σε θήλαζε ο αγέρας,στης
Άνοιξης το περιβολή.Μεγάλωνες
στα μάτια μου παίζοντας με
της μέλισσας το φτερό σαν το
παιδί στην κούνια του δειλινού.
Και ως σε τύλιγαν τα χρώματα,
καθώς σε έντυνε η φύση με τα
ρούχα της προσμονής,φάνταζες
κόρη του πόθου,με ολάνοιχτα
τα στήθια,με τα χέρια γυμνά,να
ισιώνεις το κορμί στητό καμάρι
μιας απλόχερης αγαπησιάς,που
σε καλούσε στο φως να λουστείς
των κεριών σε στιγμή θυσίας
στον βωμό μιας ωραιότητας στιγμής
στου έρωτα το απύθμενο κάλλος.
20 Οκτωβρης 2016ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.