ΚΛΕΦΤΗΣ ΕΡΩΤΑΣ.
Πως κουρνιάζουν σκιές
στο δωμάτιο.Με πονάει η απουσία σου,
ζώντας στους ξεβαμμένους τοίχους,
ανάμεσα στα αραχνιασμένα όνειρα,
τα κλεισμένα παράθυρα.Το πάτωμα,
με την σκόνη,σε κάθε βήμα την
απόγνωση να ψάχνει,και
μια χαραματιά την αχτίδα του ηλίου
σαν να λέει...δες έξω είναι η ζωή
το φως,η Άνοιξη.Αναπολώ τις
ηλιόλουστες Κυριακές,,
στο μικρο αλσάκι της γειτονιάς,
με τον πασατέμπο,το παμπάλαιο ρολόι,
να κρατά τους δείχτες σταματημένους,
κόντρα στον χρόνο.Και εκεί στο παγκάκι,
ανάμεσα το φιλί και το αεράκι
της βραδιάς να πλάθουμε όνειρα.
Μέσα σε τούτο το δωμάτιο,κάνω παρέα
στην μοναξιά του τριζονιού,που και αυτό,
μοναχικό,αφήνει τον πόνο σε ένα
μακρόσυρτο τρι τρι, να μου λέει,
δεν είσαι μόνος.Μα άκου το τραγούδι,
πόσο μελαγχολικό βγαίνει. Ήμουν ζωντανός,
όπως και εσύ.Έκλεισα τα μάτια,σαν
κάτι βαρύ,να τραβούσε τις βλεφαρίδες
προς τα κάτω. Το πάτωμα,λες ήθελε
και αυτό να τραγουδήσει τον πόνο,
έτριζε στο χρόνο, μοναχικό , δεν
ένιωθε τα βήματά μου.Ο ύπνος ήρθε
Η νύχτα απρόσωπη,δεν άφηνε περιθώρια,
χωρίς νόημα να,παρασέρνει τα όνειρα,
σε τόπους,που εσύ δεν γνώρισες.Το πρωί,
άνοιξα το παράθυρο.Η φωνή του γαλατά
πάντα ίδια. Μόνο που εσύ δεν θα φανείς,
Το γάλα άσπρο,σαν ζωή.Το πεπρωμένο
μας είναι,μαυρισμένο.
30 Μαρτης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.
Πως κουρνιάζουν σκιές
στο δωμάτιο.Με πονάει η απουσία σου,
ζώντας στους ξεβαμμένους τοίχους,
ανάμεσα στα αραχνιασμένα όνειρα,τα κλεισμένα παράθυρα.Το πάτωμα,
με την σκόνη,σε κάθε βήμα την
απόγνωση να ψάχνει,και
μια χαραματιά την αχτίδα του ηλίου
σαν να λέει...δες έξω είναι η ζωή
το φως,η Άνοιξη.Αναπολώ τις
ηλιόλουστες Κυριακές,,
στο μικρο αλσάκι της γειτονιάς,
με τον πασατέμπο,το παμπάλαιο ρολόι,
να κρατά τους δείχτες σταματημένους,
κόντρα στον χρόνο.Και εκεί στο παγκάκι,
ανάμεσα το φιλί και το αεράκι
της βραδιάς να πλάθουμε όνειρα.
Μέσα σε τούτο το δωμάτιο,κάνω παρέα
στην μοναξιά του τριζονιού,που και αυτό,
μοναχικό,αφήνει τον πόνο σε ένα
μακρόσυρτο τρι τρι, να μου λέει,
δεν είσαι μόνος.Μα άκου το τραγούδι,
πόσο μελαγχολικό βγαίνει. Ήμουν ζωντανός,
όπως και εσύ.Έκλεισα τα μάτια,σαν
κάτι βαρύ,να τραβούσε τις βλεφαρίδες
προς τα κάτω. Το πάτωμα,λες ήθελε
και αυτό να τραγουδήσει τον πόνο,
έτριζε στο χρόνο, μοναχικό , δεν
ένιωθε τα βήματά μου.Ο ύπνος ήρθε
Η νύχτα απρόσωπη,δεν άφηνε περιθώρια,
χωρίς νόημα να,παρασέρνει τα όνειρα,
σε τόπους,που εσύ δεν γνώρισες.Το πρωί,
άνοιξα το παράθυρο.Η φωνή του γαλατά
πάντα ίδια. Μόνο που εσύ δεν θα φανείς,
Το γάλα άσπρο,σαν ζωή.Το πεπρωμένο
μας είναι,μαυρισμένο.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.