ΣΤΗΝ ΛΙΜΝΗΣπρωγμένοι απ του έρωτα
τη ζάλη, εκεί στη λίμνη που
σεργιάνιζε η αυγή, εγώ κι εσύ
χαμένοι σαν πουλιά στο μαϊστράλι,
όρκους εδίναμε, αιωνία ευχή,
ν ανθεί ο έρωτας για πάντα στην
καρδιά μας,σαν νιότη, όπως κάνουν
τα παιδιά, πιασμένοι χέρι χέρι,και
η ματιά μας,να ταξιδεύει όρτσα
τα πανιά.Τριγύρω γλάροι,και τα
ψαροπούλια, σεργιάνι χαρωπό στον
ουρανό,την ώρα που θα κοιμηθεί
η πούλια,ξωπέλαγα,με τον αυγερινό.
Κάτασπρη πέτρα θα χουμε κονάκι
και τα νερά την λίμνης συντροφιά,
παρέα θα μας κάνουνε οι βράχοι,
η φύση, κάθε μέρα και νυχτιά,θα
μας απλώνει πέπλα στον κοιτώνα
που ο άνεμος ανοίγει λαμπερός,
σαν παραμύθι,σε χρυσά αλώνια
του έρωτα ν ανθίσει ο καρπός.
7 Απριλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.