ΠΡΩΙΝΌ.Σαλεύει ο νους.
Και βγήκες στο
παράθυρο πρωί,
προτού του ηλίου,
και γω,περίμενα
το φως.Και πήρε
η μάτια μου,μες
στο φόντο,έτσι που
έμοιαζες εικόνα,
και είχες τα μαλλιά
σου σκορπιστά.
Ύστερα,σε γιόμισε
με φως,του ήλιου
η χρυσή αχτίδα.Ω!
πόσο μοιάζεις Θέ μου
με αυτόν. Εσύ κι ο
ήλιος,και η πλάση
γύρω,να μου γιομίζουν
τις στιγμές,μέσα
στου πρωινού την
πανδαισία.
30 Μαης 2017ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.