ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ
Ελπίδα έγινες,και ήλιος
λαμπερός φώτισες
την μέρα.
Και δάκρυ που έτρεξε
χάδι στο μάγουλο έγινες.
Μα ήσουν και
αγέρας,που ανέμιζες τα μαλλιά
μου στο απέραντο
του δειλινού γαλήνεμα.
Το βλέμμα σου διάφανο
καθάριο,λες και πήρε
το κρυσταλλο
της θάλασσας,να με κοιτά
λαίμαργα ερωτευμένο.
Ήχος κλεισμένος σε
κοχύλι η φωνή σου,ψίθυρος,
να με ταξιδεύει στης
θάλασσας το νανούρισμα.
Ως που ηρθες γοργόνα,
και με κοίμισες
στην παλάμη σου.
14 Γεναρης 2014
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Ελπίδα έγινες,και ήλιος
λαμπερός φώτισες
την μέρα.
Και δάκρυ που έτρεξε
χάδι στο μάγουλο έγινες.
Μα ήσουν και
αγέρας,που ανέμιζες τα μαλλιά
μου στο απέραντο
του δειλινού γαλήνεμα.
Το βλέμμα σου διάφανο
καθάριο,λες και πήρε
το κρυσταλλο
της θάλασσας,να με κοιτά
λαίμαργα ερωτευμένο.
Ήχος κλεισμένος σε
κοχύλι η φωνή σου,ψίθυρος,
να με ταξιδεύει στης
θάλασσας το νανούρισμα.
Ως που ηρθες γοργόνα,
και με κοίμισες
στην παλάμη σου.
14 Γεναρης 2014
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.