ΕΓΩ

ΕΓΩ
Αγαπω τη μουσικη...Ακουω μουσικη...Αγαπαω το θεατρο...Τι εχω αποκομισει απο την τεχνη;;; ΝΑ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΙ..!!!

Δευτέρα 7 Απριλίου 2014

ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ

Ακούραστος διαβάτης
του πεπρωμένου
να κουβαλά στο δισάκι 
φέτες ψωμί στην
φαμελιά. Είναι ο χρόνος
που σέρνει στα
πόδια του, να ακολουθεί
μοίρες αιώνων
σκεπάζοντας την κεφαλή
με το κασκέτο της
δούλεψης αντήλιο.
Κάθε του ρόζος μια
αγάπη,σαν ουράνιο
αστέρι στην γωνιά
του σπιτιού.Μια μια οι
μέρες μέσα στο
αγέρωχο βλέμμα περνούν
ίδια κόκκος σταριού,
όντας αγωγιάτης κουβαλά τον
επιούσιο. Εκεί στο κατώφλι,
περιμένει ο έρωτας,
μητέρα στα παιδιά του,να
δεχτεί το χάδι του.
Είναι η στιγμή που,
ο ρόζος του χεριού,
τρυφερή απαλότητα,
αγκαλιάζει την σάρκα.
Και η ανθρώπινη
σχέση ξεκινά στο ταξίδι
του έρωτα.Ταξίδι απο,
άνθρωπο σε άνθρωπο, σε
σχέση στοργής.Και η
νύχτα, γεννά
συναισθήματα.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Αναγνώστες