ΠΕΡΒΟΛΙΑ
Κι αν με ρωτήσεις
να σου πω,πόσο
σε ξέρω,το βλέμμα σου,
αντίκρισα μια μέρα.
Ήταν που,άνθιζαν,της
γης τα περιβόλια,και
γιόμισε η θλίψη
καλοκαίρια.Και σε
θυμάμαι,δεν το κρύβω,
πως και τότε,
όπως και τώρα,σου
μιλώ,δεν είναι ψέμα,
δεν είχα άλλο, όμορφο,
στον κόσμο, από σένα,
να φανταστώ,να το
πιστέψω,ν αγαπήσω.
Και ας μου λες
πως ήταν παραμύθι,
πως ήσουν πέρασμα,
αιθέρας,ξωτικό,
ήσουν για μένα Ανοιξιάτικο
στολίδι,ίδιος ο έρωτας,
πληγή,και γιατρικό.
21 Αυγουστος 2014
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Κι αν με ρωτήσεις
να σου πω,πόσο
σε ξέρω,το βλέμμα σου,
αντίκρισα μια μέρα.
Ήταν που,άνθιζαν,της
γης τα περιβόλια,και
γιόμισε η θλίψη
καλοκαίρια.Και σε

θυμάμαι,δεν το κρύβω,
πως και τότε,
όπως και τώρα,σου
μιλώ,δεν είναι ψέμα,
δεν είχα άλλο, όμορφο,
στον κόσμο, από σένα,
να φανταστώ,να το
πιστέψω,ν αγαπήσω.
Και ας μου λες
πως ήταν παραμύθι,
πως ήσουν πέρασμα,
αιθέρας,ξωτικό,
ήσουν για μένα Ανοιξιάτικο
στολίδι,ίδιος ο έρωτας,
πληγή,και γιατρικό.
21 Αυγουστος 2014
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.