ΕΡΗΜΙΕΣ.Στάσου να σε σκεπάσω,
πάγωσες,ετσι που,
περιμένεις μοναχή,στην
ερημιά τουδρόμου,
πονεμένη.Και σε
φυσάει ο βοριάς,αλύπητα,
λες θέλει,πως να σου
πάρει την φωτιά,από τα
δυο σου,μάτια
τα μεγάλα.Και είναι σαν
της προδοσίας το φιλί,
μιας άδοξης αναμονής,
η καρτερία.Ξέρω,
το δάκρυ,στάζει,και πονάς,
πολύ σε πλήγωσε ο
έρωτας ο λάβρος,που
χτύπησε τα στήθια σου.
Μα δόλια,σε προσπέρασε,
και πήγε,παρακάτω,
μονή να μένεις,να πονάς,
στην ερημιά,του δρόμου.
22 Απριλης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.