Σ'αγαπώ είπε το σπουργίτι.
Καθισμένο στο περβάζι
με το απέραντο κενό τουχειμώνα στα φτερά του.
Άντεχε ακόμη στην σκέψη του έρωτα.
Το τζάμι στο παράθυρο θολό.
Μοναχά η ελπίδα σαν
σταγόνα βροχής δάκρυζε
καθώς αυλάκωνε του χνότου
την θαμπάδα,λες του μιλούσε.
Και εκείνη η ικεσία που
λίκνιζε σαν λυκαυγές κάποιου
πρωινού,έδινε την εντύπωση
προσευχής,και καρτερικότητας.
Ύστερα,της θαλπωρής το
ιδεώδες ένστικτο ράγισε την
άκρη μιας γρίλιας.
Ένας παράδεισος καιρός άνθισε
σαν καλοκαιριού ένστικτο.
Τα χείλη που το στεγνώσαν στο
κατόπι,θείο δώρο,άχνιζαν
σαν της αγάπης πηγή θερμοφόρα.
6 Γεναρης 2020ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟ'Ι'ΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.