Πλαγιάζω σε
απόμερες ακρογιαλιές.
Ολόγυμνες οι
σκέψεις, στης άμμου
της καυτής την μυρωδιά.
Σέρνω τα όνειρα
μαζί σου, πνίγω τον
έρωτα στο άσπρο της
αρμύρας, που χωρά,
στα κύτταρα που
άνοιξαν σαν στρείδια.
Με πήρες στα βαθιά σου
δυνατά, σαν τον
αποσπερίτη, που πνίγονταν
στο βάθος τ'ουρανού.
Αιθέριο το κορμί σου,
και φωτιά, ζούσα τα όσα
άνοιγαν μαζί σου,
και στην δική σου αγκαλιά.
Εξόδευα τα όρια.
Της θάλασσα κρατούσε
η σιωπή, σαν απάνεμο
χνούδι, στο κορμί σου.
Μονάχα η ανάσα μαρτυρούσε
την στιγμή.
Είχε ο έρωτας παραδοθεί,
γιατί ζητούσε, ό,τι απόψε
χαραχτεί, να έχει την αλήθεια μας
επικρατούσα, και του φιλιού μας
την οσμή, που μας κρατούσε.
2 Γενάρης 2022
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟ'Ι'ΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.