ΣΤΑΘΜΟΊ.Στις ράγες ενός τρένου
που τράβα ως τα
πλάτη του ορίζοντα να
χαθεί.Ένα ταξίδι που
άρχισε απο τον δικό σου
σταθμό.Εκεί που το
όνειρο έσταζε σαν
σταλακτίτες και γίνονται
χιλιάδες επιβάτες
υμνολόγοι μιας
ακατάπαυστης πηγής
συναισθημάτων.
Και εγώ σε ακολουθώ,
σαν το βαγόνι που
σέρνεται στην δύναμη
της μηχανής βορά της
δικής σου θέλησης.
Και λέω,αδύναμος νιώθω
δεν θα σε φτάσω
γίνεσαι άνεμος που κάνει
τις ανάσες βαριές
σαν τον έρωτα που αντέχει
στον χρόνο.
8 Ιουνης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.