ΑΝΆΓΚΕΣ ΣΤΙΓΜΈΣ.
Του πόθου οδοιπόροι,
σε δρόμους ανίατου πάθους
που οι ασβέστες μύριζαν
μουχλιασμένες στιγμές. Νύχτες
που άρχιζαν απλωμένες
με σεντόνια άπλυτα,που ο ίδρωτας
κίτρινος έλιωνε τα κορμιά σαν
το κερί. Αδηφάγες οι ανάγκες μιας
απόλαυσης πληρωμένης
ορμής,που κρατούσε πνοές.
Και οι χρόνοι κενοί,δεν είχαν που
να ακουμπήσουν. Τσιγάρα που
έκαιγαν νεκρά στο πάτωμα
περασμένη ζωή. Και εμείς,κύτταρα
που άχνιζαν στης αποδοχής
την αστείρευτη άγνοια να αφήνουμε
κραυγές άηχες,σαν νεκροί.
4 Μαης 2017ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Του πόθου οδοιπόροι,
σε δρόμους ανίατου πάθους
που οι ασβέστες μύριζαν
μουχλιασμένες στιγμές. Νύχτες
που άρχιζαν απλωμένες
με σεντόνια άπλυτα,που ο ίδρωτας
κίτρινος έλιωνε τα κορμιά σαν
το κερί. Αδηφάγες οι ανάγκες μιας
απόλαυσης πληρωμένης
ορμής,που κρατούσε πνοές.
Και οι χρόνοι κενοί,δεν είχαν που
να ακουμπήσουν. Τσιγάρα που
έκαιγαν νεκρά στο πάτωμα
περασμένη ζωή. Και εμείς,κύτταρα
που άχνιζαν στης αποδοχής
την αστείρευτη άγνοια να αφήνουμε
κραυγές άηχες,σαν νεκροί.
4 Μαης 2017ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.