Άπλωσες λουλούδι μουστου μπαξέ μου την ανάμνηση.
Ρουφούσαν οι μέλισσες
το νέκταρ των δικών σου χειλιών.
Τα φύλλα σου,περασμένα
σαν χάντρες,με τα δάχτυλα
να ονειροβατούν σε ένα
μακρόσυρτο τραγούδι σαν
κομπολογιού τικ-τακ.
Και είχαν ήδη,ημερέψει των
ματιών οι απλωσιές θωρώντας
το απέραντό σου κόκκινο φόρεμα.
Μοναδική μικρή μου παπαρούνα
που σε καμάρωνα,πότε σε
στιγμές δισταγμού,και πότε
στις τολμηρές της φαντασίας
εξορμήσεις.
Και συ,ανάλαφρη,λες ο αγέρας
άτολμος ακούμπησε τα χείλη
στα δικά σου,ένιωσα ρίγος
να τυλίγει το κορμί.
Το φιλί πότισε σταγόνα σταγόνα
την τελευταία γραμμή της ρίζας σου.
7 Σεπτεμβρης 2019
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟ'Ι'ΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.