Πόρτες πολλές ανοίγονται.
Ένα αερικό οι σκέψεις.
Δέσμες φωτός.
Οι στάλες της βροχής,
σαν Αρχάγγελοι υποδέχονται
τα συναισθήματα.
Χρονικό πόθου.
Εμείς καθήμενοι σε πλατιά
κρεβάτια, με τα πάθη
να ανατέλλουν σαν πράξεις
ιερές, μέσα από τα ίχνη
ενός καρποφόρου έρωτα,
δινόμαστε σε ακόλαστες
τιμές, λες ζυγίζουμε
τα σημάδια, με τα καντάρια
των χειλιών.
Και τα χείλη, κατακόκκινα.
Καίνε οι στιγμές.
Φωτίζουν οι ματιές.
Και οι ανάσες, σαν κουρτίνες
που κρύβουν τις ντροπές
κυματίζουν ανέμελες
στου οίστρου τον αγέρα.
1 Δεκέμβρης 2021
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟ'Ι'ΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.