Θυμάμαι τις χρηστές μου
διαδρομές, σαν ένα όμορφο
ταξίδι, που άρχιζε,
απ'τα μικράτα της ζωής.
Κι εκεί, που αρχινούσαν οι πληγές,
άφηνα τις αχτίδες να με λούζουν,
(ο ήλιος, είναι πάντα γιατρικό)
βούταγα στα ποτάμια της ψυχής,
εκεί, αρμένιζα, σαν βάρκα
που την χάιδευε, η άχνα του νερού.
Θυμάμαι που περνούσαν
οι χαρές, σαν το ανεμοδούρι,
που έδειχνε την ρότα του καιρού
μου έδειχνε τους δρόμους.
Ο έρωτας σαν μια πνοή,
ένα αστέρι και φεγγάρι, καντήλι
σ' όλες του τις αντήλιές.
Κι εκείνη, που μου χάριζε του πόθου
τα καλά, μια καλλονή που
έμοιαζε σαν νέα Αφροδίτη,
χάριζε τόσες ομορφιές,
που λες ο πλάστης άνοιγε,
καινούργιους παραδείσους.
14 Ιούλης 2025
ΕΓΩ
Αγαπω τη μουσικη...Ακουω μουσικη...Αγαπαω το θεατρο...Τι εχω αποκομισει απο την τεχνη;;; ΝΑ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΙ..!!!
ΕΡΩΤΙΚΑ
Κυριακή 20 Ιουλίου 2025
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.