
...και η σκέψη, ανακατεύει
την απουσία σου,
όντας απλώνοντας το χέρι,στην
όντας απλώνοντας το χέρι,στην
μοναξιά να δώσω βοήθεια.
Ψάχνω το βλέμμα σου, εκεί
που τα λουλούδια, ανθίζουν,
να πάρω το άρωμά τους,
να μυρώσω την θλίψη.
Μην αργείς,θα μαραθεί και
το τελευταίο φύλλο.
Άφησε μονάχα το φιλί
να μυρώσω την θλίψη.
Μην αργείς,θα μαραθεί και
το τελευταίο φύλλο.
Άφησε μονάχα το φιλί
σου να τρέξει στα χείλια μου.
Και όπως η ανάσα, καυτή,
εξουσιάζει τον έρωτα, έτσι θα
δώσει ζωή στο μαραμένο φύλλο.
Δες, απλώνω τα χέρια να σε
υποδεχτώ.Και ο ήχος,της φωνής
σου στο κατώφλι, γνώριμος.
Εκεί σε περίμενα, πάναγνη.
Να κουρνιάζεις μέσα μου,
με το νέκταρ της στιγμής,
να μεθύσει την μέρα.
5 Γεναρης 2012.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.