ΕΡΙΝΥΕΣ!!!Τα δάκρυα τα στέρεψα,
αγάπη.Στου χρόνου
που άφησα να κατρακυλάει
ο καιρός.Και τα μάτια,
έκλεισα.Αφέθηκα, στα
παζάρια του μυαλού,εκεί,
που ο έρωτας πουλήθηκε,
ολόγυμνος,στον δήμιο.
Έσταζε το πεπρωμένο
σταλαχτίτης,που θέριευε,
έφτανε ψηλά,ακουμπούσε
στο κορμί,φώναζε.
Και η νύχτα,Ερινύες,που,
αιωρούνται στο νταβάνι,
σα νυφάδες του καπνού,
να τρυπούν το μυαλό.
Και συ,που αμέριμνη στέκεις
στην αποβάθρα της λήθης,
να χαμογελάς,με το μαντίλι
του αποχωρισμού στο χέρι.
3 Αυγουστος 2015
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.