ΑΊΣΘΗΣΗΕίναι φόρες π'αφήνομαι
να σε θυμάμαι.Να ταξιδεύω
στα βαθιά του νου μου τα
ταξίδια.Να πιάνω την
ανάσα μου "βαριά",στα
συναισθήματά της,και γω
να γίνομαι παιδί να θέλω για
να παίξω.Κι εκεί αρχίζει
του μυαλού,η θεία η πορεία,
που σ' ανταμώνει ξαφνικά
κι αρχίζει μια αντάρα.
Και σε θωρώ εκεί,στο βάθος
του μυαλού μου,σαν
παπαρούνα, σαν πουλί,
να θέλεις να πετάξεις,τα φύλλα
να μαδήσεις τρυφερά,να
δεις αν σ' αγαπάω.
7 Δεκεμβρης 2017ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.