ΑΡΜΕΝΊΣΜΑΤΑ Αρμένιζε η θάλασσα τα
όνειρα το δείλι.
Ο χρόνος έγινε πανί,
και το φιλί αντένα.
Και ένας γλάρος
κάτασπρος έκατσε στο
τιμόνι. Δεν είχε να
ζηλέψει ο καιρός,
από την αρμονία
που άφηνε ο έρωτας,
στο κύμα της απάνω.
Και συ
καραβοκύρισσα,του
ουρανού πλανεύτρα,
στα ξάρτια που
πιανόσουνα,άφηνες
τα μαλλιά σου,στου
άνεμου την λογική.
Μα κείνος,δεν αγρίεψε,
σου χάιδεψε το χέρι
πάνω στης ρότας την
γραμμή.Πέρασε δρόμο
άνοιξε,στης θάλασσας
την άπλα,και έγιναν
τα όνειρα, σαν στρείδια
ανοιγμένα.
12 Φλεβάρης 2018ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟ'Ι'ΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.