ΧΡΩΜΑΤΑΗ δύναμη του νου,
και ένα χάδι,αμέτρητες
οι ώρες που
κυλούσαν,και δυο
μάτια λάγνα,σε κοιτούσαν.
Και σου μιλούσα,
έταζαν τα χείλη,υγρά
που έτρεμαν στον πόθο,
και γω χωρούσα
σε μια στάλα,απ'του φιλιού
σου τον αχό.
Και σε ρουφούσα σαν
το νέκταρ μια γουλιά,
μια νοσταλγία και η
ελπίδα ότι ο χρόνος έγινε
του έρωτα ο τόνος
και πυξίδα.Σε σκέπαζα
με δυο παλάμες χρώματα,
πόσο ο έρωτας με είχε
παρασύρει που λες,
στεκόμουν στο περβάζι
και ενόμιζα,πως άνθιζαν
για μένα,τα λουλούδια.
26 Δεκεμβρης 2014
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.