18 Αυγουστος 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Να πάρω ότι άφησες
στα χέρια. Κι αν πέσει;
αν λέω ένας πανούργος
αγέρας φυσήξει σκορπίσει ότι πλάσαμε;
στα χέρια. Κι αν πέσει;
αν λέω ένας πανούργος
αγέρας φυσήξει σκορπίσει ότι πλάσαμε;
Αν πάλι, μαζέψω κάθε κομμάτι,τις
σταλαγματιές του ίδρωτα
στεγνώσω,θα είσαι εκεί;
Ξέρω,ότι θέλεις να
κουρνιάσεις βαθιά,εκεί που
κατοικούν τα ένστικτα.
Μαγικά,σε μια απέραντη
σπηλιά των Θεών
του ονείρου,να ζήσεις.
Θα σε κρατήσω ατόφια,χωρίς
αμυχή να τραυματίσει
το κορμί σου.
σταλαγματιές του ίδρωτα
στεγνώσω,θα είσαι εκεί;
Ξέρω,ότι θέλεις να
κουρνιάσεις βαθιά,εκεί που
κατοικούν τα ένστικτα.
Μαγικά,σε μια απέραντη
σπηλιά των Θεών
του ονείρου,να ζήσεις.
Θα σε κρατήσω ατόφια,χωρίς
αμυχή να τραυματίσει
το κορμί σου.
Και κάθε πρωί, με το πρώτο σκάσιμο του
ζωοδότη ήλιου,νερό πηγής
στα χέρια σου,να πλυθείς.
Τίποτε πιότερο από μια στάλα
ψυχής δεν θα σου δώσω.
μια στάλα,που θα θεριεύει,
ζωοδότη ήλιου,νερό πηγής
στα χέρια σου,να πλυθείς.
Τίποτε πιότερο από μια στάλα
ψυχής δεν θα σου δώσω.
μια στάλα,που θα θεριεύει,
ως να γίνει το νάμα που θα ποτίσει τον έρωτα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.