20 Οκτωβρης 2014
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Πόσο φοβάμαι την σιωπή.
Οι αντοχές, τελειώνουν,
με σε να είσαι μακριά.
Η νύχτα βάρβαρη,
καταπίνει τις αναμονές,
σε χρόνους μηδέν
οι στιγμές,...και,
εκείνο το νυχτοπούλι,
που κούρνιασε εντός
μου,να μου ξυπνά
την θλίψη, άρχισε ξανά.
Ξέρω, δεν θα ρθεις,
πως το πρωινό, μοναχό
θα με βρει, στο
μαξιλάρι και η σιωπή, να τρυπά
βουκέντρα τις σκέψεις.
Η νύχτα βάρβαρη,
καταπίνει τις αναμονές,
σε χρόνους μηδέν
οι στιγμές,...και,
εκείνο το νυχτοπούλι,
που κούρνιασε εντός
μου,να μου ξυπνά
την θλίψη, άρχισε ξανά.
Ξέρω, δεν θα ρθεις,
πως το πρωινό, μοναχό
θα με βρει, στο
μαξιλάρι και η σιωπή, να τρυπά
βουκέντρα τις σκέψεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.