ΚΙΟΤΗΣ ΕΡΩΤΑΣ
Δεν κιότεψα τον έρωτα,
επάλεψα μαζί του.
Αστράφταν γύρω τα
σπαθιά, σφάδαζαν
τα κορμιά μας,
στα κονταροχτυπήματα.
Βαρούσε μια,χτυπούσα δυο,
τον πήρα από κάτω,
κι αυτός εβαριανάσανε,
έγειρε το κεφάλι.
Εσήκωσε,το βλέμμα του,
και με παρακαλούσε,
να μη του κόψω τον ανθό,
μη τύχει και του πάρω,
της νιότης,τον βασιλικό,
μα να του δώσω λίγο,
στον χρόνο να βρει γιατρικό.
Και γω,που αισθανόμουν,
πως πλέον ειν αδύνατος,
λύγισαν τα σπαθιά του,
του χάρισα,τα νιάτα του,
και την παλικαριά του.
20 Οκτωβρης 2014
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν κιότεψα τον έρωτα,
επάλεψα μαζί του.
Αστράφταν γύρω τα
σπαθιά, σφάδαζαν
τα κορμιά μας,
στα κονταροχτυπήματα.
Βαρούσε μια,χτυπούσα δυο,
τον πήρα από κάτω,
κι αυτός εβαριανάσανε,
έγειρε το κεφάλι.
Εσήκωσε,το βλέμμα του,
και με παρακαλούσε,

να μη του κόψω τον ανθό,
μη τύχει και του πάρω,
της νιότης,τον βασιλικό,
μα να του δώσω λίγο,
στον χρόνο να βρει γιατρικό.
Και γω,που αισθανόμουν,
πως πλέον ειν αδύνατος,
λύγισαν τα σπαθιά του,
του χάρισα,τα νιάτα του,
και την παλικαριά του.
20 Οκτωβρης 2014
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.