Φορές αφήνομαι στης ξεγνοιασιάςτην αφορμή.
Αναζητάω ηρεμίες,ψάχνω απάνεμες
στιγμές,η προσπερνάω.
Δίνω στον χρόνο την ουσία που
κι αυτός,είναι στιγμές που πνίγεται
στα όσα,οι άλλοι του φορτώνουν σιωπηλά.
Και φεύγουνε τα χρόνια,σαν φωτιά.
Αφήνουνε αποκαΐδια σκόρπια του
άνεμου φτερά,κι αδυναμίες.
Έτσι,αρχίζουμε ξανά από αρχής,στο
κάθε νέο νάμπουμε,να βρούμε
κανόνες νέους,που κι αυτοί,με τον
καιρό θα ξεχαστούνε.
Σαν ένα παραμύθι που αρχίζει το πρωί,
σε κάποια έρημο ζωή,σαν βεδουίνοι,
γιομάτοι από όνειρα ζωής,και κουβαλάμε
στις καμήλες.
Μεταφορά ζωής και αξιών,ψάχνοντας
προσδοκίες,σε νέα ήθη,και στιγμές,
λες γεννηθήκαμε πρώτη φορά στην κτήση.
Μα γω,του έρωτα γεννήθηκα παιδί.
Στα όνειρα γεννιέμαι και πεθαίνω,στις
δοξασίες του κορμιού,στους νέους
χρόνους ζω,και ανασαίνω.
27 Δεκεμβρης 2019
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟ'Ι'ΛΗΣ
(Πνευματικό μου δικαίωμα)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.