Περνάω μια μια τις χάντρεςτης μοναξιάς.
Ένα τεράστιο κομπολόι θλίψης,
σε ένα μακρόσυρτο
τικ τακ,να μου θυμίζει μιαν απουσία
αβάσταχτη.
Ίσως,ακούς κάθε χτύπο,
μοιάζει με παράπονο,
που το αφήνω
να πετάξει,πέρα, εκεί που αμέριμνη
κοιμάσαι,ατάραχη.
Έτσι είναι απόψε.
Βγάζω στο σφυρί την καταχνιά μου,
πιστεύοντας,
ότι έτσι αγοράζω χαρά.
Και εκείνο το τικ τακ,
τόσο βασανιστικό,
λες και είναι κουρασμένο κουφάρι,
σε κακοτράχαλη πλαγιά.
Που να ανεβεί.
Και εσύ,εκεί στην μαγεία του δικού
σου κόσμου,
να μη σε αγγίζουν του
ανέμου τα μηνύματα.
Πόσο παράξενα
ακούγεται αλήθεια η μοναξιά.
Παράξενη,σαν εσένα,
που δεν στρέφεις τον χρόνο
προς τα εδώ, μήτε το βλέμμα.
Μόνο το τραγούδι του κομπολογιού,
να μετρά μια μια
κάθε στιγμή απουσίας.
26 Δεκεμβρης 2012
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ (ένα ποίημά μου,του 2012,εξακολουθεί να είναι επίκαιρο).....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.