ΚΥΜΑΤΑ ΔΑΚΡΥΑ
Δυο δάκρυα άφησα να στάξουν
από τα μάτια. Και ήταν μια στιγμή
που η αδυναμία του νου, ακουμπούσε
στο μηδέν. Δεν είχα αντανακλαστικά.
Το ένα έγινε δέντρο που θέριεψε,
απλώνοντας τα κλαριά του σαν ένα
τεράστιο χέρι. Ήθελα μέσα από αυτά,
να αγκαλιάσω το στερέωμα του ουρανού.
Το άλλο,το πιο δυνατό, έγινε ποτάμι.
Μεγάλωνε τραβώντας πέρα μακρυά,ως
εκεί,που η Άνοιξη διψούσε για μια
σταγόνα δροσιάς. Και εκείνο έγινε
θάλασσα, άπλωσε κυματιστό, θέριεψε.
Ήταν η στιγμή που το πρώτο του
κυματάκι, χάιδευε τα δάχτυλα των
ποδιών σου.
20 Μαης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δυο δάκρυα άφησα να στάξουν
από τα μάτια. Και ήταν μια στιγμή
που η αδυναμία του νου, ακουμπούσε
στο μηδέν. Δεν είχα αντανακλαστικά.
Το ένα έγινε δέντρο που θέριεψε,
απλώνοντας τα κλαριά του σαν ένα
τεράστιο χέρι. Ήθελα μέσα από αυτά,
να αγκαλιάσω το στερέωμα του ουρανού.
Το άλλο,το πιο δυνατό, έγινε ποτάμι.
Μεγάλωνε τραβώντας πέρα μακρυά,ως
εκεί,που η Άνοιξη διψούσε για μια

σταγόνα δροσιάς. Και εκείνο έγινε
θάλασσα, άπλωσε κυματιστό, θέριεψε.
Ήταν η στιγμή που το πρώτο του
κυματάκι, χάιδευε τα δάχτυλα των
ποδιών σου.
20 Μαης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.