ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΩΣ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑΜια αιωνιότητα,
ως τον έρωτα...
το φως που σπινθηρίζει
στα μάτια.
Που απλώνουμε τα
χέρια,σε μια ένωση
όμοια παράδεισος.
Που οι δρόμοι φτάνουν
στο ίδιο σημείο.
Εκεί που τα παράθυρα
ανοίγουν αγκαλιές,
να δεχτούν το απρόσμενο.
Σαν την αυλή ενός
σπιτιού άσπρη από
τον ασβέστη,που
δεν σβήνει την ομορφιά ενός
αγριολούλουδου,
που φύτρωσε ολομόναχο.
Όπως θα πλησιάζουν
οι ώρες που θα ρθεις.
Όμοια λουλούδι,
να φυτρώσεις στην καρδιά μου.
Και όταν σε κόψω,
έτσι ματωμένο,να γύρεις
αποσταμένο στα πάλλευκα
σεντόνια του παράδεισου.
18 Νοεμβρης 2015
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.