ΥΠΑΡΞΗ!!!Πως ταξιδεύω έτσι
ανέμελα,και τρέχω,μές
στα δάση.Και, στις
μεγάλες λεωφόρους,σε
παράλιες,οπού σκάει,
ο καημός,σαν κυματάκι,
λυπημένο.Πως
περπατώ,παρέα με την
σκέψη,στις πιο βαθιές
της συλλογές,κάπου
σε κάποια λίμνη ξεχασμένος,
που χρυσαφίζει
το νερό,μέσα στου ήλιου
τις ανταύγειες.Και ύστερα,
κατάκοπος,τις ώρες,
οπου τα όνειρα,απλώνουνε
τα δίχτυα,για να ψαρέψουν
αρετές,εγω τα μάτια,έχω κλείσει.
Και λέω,είμαι σ'ολ'αυτά,
ένα κομμάτι από εμένα,
να μου θυμίζει ότι ζω,να λέω
πως υπάρχω.
7 Νοεμβρης 2015
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.