ΝΗΝΕΜΙΑ.Ταξίδεψα στων αστεριών
το τρεμάμενο βάθος.
Το φως τους χιλιάδες κεριά
σαν σε εκκλησιά να σιγοκαίουν.
Η ρότα που η πλώρη της
άχνιζε στων σύννεφων την
άπνοια λες και χρωμάτιζε
άσπρη την διαδρομή.Το
γαλάζιο του ουρανού,που τα
μάτια σου έβαφε με μπλε
άπλωνε σαν μεταξένιο όνειρο.
Πως φάνταζες αγαπημένη
στου καταρτιού ακουμπισμένη
τα ξάρτια,να βάζεις το χερι
σκίαστρο στου ορίζοντα την
ακμή το βλέμμα σου να
φτάσεις.Και αν του κάλλους
άγγιζες την τελειότητα,
αν στου ταξιδιού αφήνεσαι
την νηνεμία,την στιγμη
που σε άγγιξε ο έρωτας του
κορμιού σου η αύρα άπλωσε
φυσαλίδες πνοές.
2 Ιουλης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.