ΟΝΕΙΡΟ.Δεν είναι όνειρο το
να μπορώ να σε
κρατήσω.Μα ούτε και
ελάχιστο της
σκέψης είναι πια.Κάθε
στιγμή που φεύγει,
και περνάει,σε κάθε
ανάγκη ένα νεύμα
μια ματιά είσαι εδώ,και
σου μιλώ και με κοιτάζεις.
Το χέρι άπλωσα
τι Θάμα!ήσουνα δίπλα
μου κοιμόσουνα
και είχες μια εικόνα
φωτεινή και η ανάσα σου
γινότανε τραγούδι.
Και γω που είχα πια
τα ματια μου ανοίξει που
ένιωθα του ήλιου
να μ'αγγίζει μια αχτίδα
απ'τουπαράθυρου
την γρίλια στα χείλη έφερα
το χέρι σου αβρά,μη σε
ξυπνήσω γίνεις αέρας,
και μου φύγεις.
2 Ιουλης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.