ΠΕΡΒΌΛΙΑ.Κήπος απλωμένος θάλασσα
στα μάτια σου.Και των μαλλιών
σου τα σγουρά,να με τυλίγουν.
Ένα τραγούδι μες στα χείλη σου
έμοιαζε με τους χτύπους της
καρδιάς σου.Και το φεγγάρι,λες
και χόρευε,στου ουρανού σου
τα ολάνθιστα περβόλια,με χρώμα
γιόμιζε το σούρουπο και του
καημού τα ματωμένα χρόνια.
Και όπως έγειρε ο έρωτας,μες στο
ποτάμι των χειλιών σου,νερό
να πιει να δροσιστεί,τους πόθους
του να πνίξει,μικρή νεράιδα έγινες
άγγιξα το κορμί σου,η νύχτα εγινε
φωτιά,κι'εχάθει στο φιλί σου.
10 Μάρτης 2017ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.