ΠΥΡΚΑΓΙΆ.
Ω της αγάπης ένστικτοπου καθηλώνεις το μυαλό.
Πως να σ'αρνηθώ
τόσο που έγινες επίμονη.
Και κοκκινίζω σαν παιδί,
κάθε που φτάνεις άνεμος
στην πρώτη του πνοή.
Είσαι που λέμε μια ανάγκη
και ένα νεύμα,κάποιο
άγγιγμα μέσα στο άξαφνο
που σ'έφερε κοντά μου.
Αχ του φιλιού σου η ανάσα,
στα χείλη πως ανάβει
πυρκαγιά,και πως με καίει
σαν την λάβα όπου
τρέχει,από την έκρηξη του
πόθου του καυτού.
23 Μαρτης 2017
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.