ΤΗΣ ΧΑΡΑΥΓΗΣ
Για σένα που δεν μπόρεσαν
τα κύματα να πάρουν,και σαν
βεντάλια άνοιξες,μέρα καλοκαιριού,
τα βήματά σου ζήλεψαν,δεν είχαν
τι να κάμουν,το μονοπάτι διέγραψαν
του άσπρου δειλινού. Κι εκεί στ απόσκια
της νυχτιάς,στέκεις ποκαμωμένο,να
καρτερείς την ροδαυγή,του κόσμου
προδομένο,αστέρι πουλαμψε ψηλά
στου ουρανού τα πλάτη,να στέκεις
τώρα σκυθρωπό,πνιγμένο μες το δάκρυ.
Ένα μαντίλι σουφερα,κάτασπρο σαν
το χιόνι,την κάψα του καλοκαιριού
να βγάλεις απ τα μαλλιά σου,και κει
που σκάει το πρωί,πέρα απ την θωριά σου,
σίδερο κανε την ζωή,και πέτρα την
καρδιά σου.
26 Ιουλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Για σένα που δεν μπόρεσαν
τα κύματα να πάρουν,και σαν
βεντάλια άνοιξες,μέρα καλοκαιριού,
τα βήματά σου ζήλεψαν,δεν είχαν
τι να κάμουν,το μονοπάτι διέγραψαν
του άσπρου δειλινού. Κι εκεί στ απόσκια
της νυχτιάς,στέκεις ποκαμωμένο,να
καρτερείς την ροδαυγή,του κόσμου
προδομένο,αστέρι πουλαμψε ψηλά

στου ουρανού τα πλάτη,να στέκεις
τώρα σκυθρωπό,πνιγμένο μες το δάκρυ.
Ένα μαντίλι σουφερα,κάτασπρο σαν
το χιόνι,την κάψα του καλοκαιριού
να βγάλεις απ τα μαλλιά σου,και κει
που σκάει το πρωί,πέρα απ την θωριά σου,
σίδερο κανε την ζωή,και πέτρα την
καρδιά σου.
26 Ιουλης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.