ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ
Δεν ήρθες απόψε.
Καθόμουν ακουμπησμένος στο
περβάζι,βλέποντας τον ήλιο να
γέρνει και αυτός,παραπονεμένος.
Μια βραχνή καληνύχτα,τον κατευόδωσε,
λες και του μετέδωσα την θλίψη
που έκρυβε η ψυχή μου. Ήδη,έκανε
ψύχρα,και μια σταγόνα δροσιάς
κύλησε στο μέτωπό μου. Ήταν σαν
χάδι η σταγόνα εκείνη. Το δικό σου
χάδι,που στιγμές,στοργικά,με εκείνα
τα μακρυά δάχτυλα,άπλωνες στο
μάγουλο. Και είχα τόσο ανάγκη να
σε νιωσω,απόψε,σαν ένα λουλούδι,
την στιγμή που το ποτίζουν,η ακόμη,
σαν την λαχτάρα,να πάρω από τα χείλη
σου το κέρασμα του έρωτα. Μα ξέρω
πως έτσι θα περάσει η νύχτα. Με ένα
παράπονο,που της το πέρασα στεφάνι,
να την συνοδέψει,ως που να σκάσει
το πρώτο όνειρο.
1 Ιουνης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν ήρθες απόψε.
Καθόμουν ακουμπησμένος στο
περβάζι,βλέποντας τον ήλιο να
γέρνει και αυτός,παραπονεμένος.
Μια βραχνή καληνύχτα,τον κατευόδωσε,
λες και του μετέδωσα την θλίψη
που έκρυβε η ψυχή μου. Ήδη,έκανε
ψύχρα,και μια σταγόνα δροσιάς

κύλησε στο μέτωπό μου. Ήταν σαν
χάδι η σταγόνα εκείνη. Το δικό σου
χάδι,που στιγμές,στοργικά,με εκείνα
τα μακρυά δάχτυλα,άπλωνες στο
μάγουλο. Και είχα τόσο ανάγκη να
σε νιωσω,απόψε,σαν ένα λουλούδι,
την στιγμή που το ποτίζουν,η ακόμη,
σαν την λαχτάρα,να πάρω από τα χείλη
σου το κέρασμα του έρωτα. Μα ξέρω
πως έτσι θα περάσει η νύχτα. Με ένα
παράπονο,που της το πέρασα στεφάνι,
να την συνοδέψει,ως που να σκάσει
το πρώτο όνειρο.
1 Ιουνης 2013
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.