ΠΕΠΡΩΜΈΝΟ
Ήταν νύχτα.
Με το βλέμμα σκυφτό
περπατούσε, πονεμένος
βαρύς, οδοιπόρος,την
βαριά του την μοίρα
κρατούσε,στης ζωής το
δισάκι, πιασμένος.
Στο πικρό το βιβλίο
βαλμένος,το μελανή
θολό ξεβγαλμένο, η κατάρα
βαριά τον χτυπούσε
κάθε βήμα βαριό και
πονούσε, πεπρωμένο
της τύχης γραμμένο.
Ήταν μόνος.
Φοβισμένος μικρό
σπουργιτάκι, αδικίες βαστούσε
διωγμένος, από φίλους,
δικούς,και θλιμμένος,
μες το πλήθος με κρύο
γυρνούσε,δεν μιλούσε,
μα πόσο πονούσε,ο φτωχός,
μες στον όχλο χωμένος.
Επεράσαν τα χρόνια
κι οι μήνες,και εκείνος τον
χρόνο μετρούσε,να σταμάταγε
λίγο ο πόνος,να μην ένιωθε
πως ήτανε μόνος,
στα παλια μια στιγμη να
γυρνούσε.
27 Μαης 2013.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Ήταν νύχτα.
Με το βλέμμα σκυφτό
περπατούσε, πονεμένος
βαρύς, οδοιπόρος,την
βαριά του την μοίρα
κρατούσε,στης ζωής το
δισάκι, πιασμένος.
Στο πικρό το βιβλίο
βαλμένος,το μελανή
θολό ξεβγαλμένο, η κατάρα
βαριά τον χτυπούσε
κάθε βήμα βαριό και
πονούσε, πεπρωμένο
της τύχης γραμμένο.
Ήταν μόνος.
Φοβισμένος μικρό
σπουργιτάκι, αδικίες βαστούσε

διωγμένος, από φίλους,
δικούς,και θλιμμένος,
μες το πλήθος με κρύο
γυρνούσε,δεν μιλούσε,
μα πόσο πονούσε,ο φτωχός,
μες στον όχλο χωμένος.
Επεράσαν τα χρόνια
κι οι μήνες,και εκείνος τον
χρόνο μετρούσε,να σταμάταγε
λίγο ο πόνος,να μην ένιωθε
πως ήτανε μόνος,
στα παλια μια στιγμη να
γυρνούσε.
27 Μαης 2013.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.