ΣΑΝ ΤΟ ΤΡΑΓΟΎΔΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣΣαν την βροχή,σταλαγματιά,
στο μέτωπο,π'απλώνει,
στου δειλινού την εκκλησιά,
με χρυσαφί ανταύγειες,
από του ήλιου το φιλί,που
έσκασε πριν κλείσει,
τα πιο βαθιά του μυστικά.
Και άρχισε τρελός χορός,
σταγόνες ματωμένες,
απ τις πορφύρες τ ουρανού,
το σύννεφο πριν σβήσει,τούτη
την άξια στιγμή,το θάμα
του απείρου,π'ανθίζει μέσα
στη ματιά.Και στροβιλίζει
ο έρωτας,εκστατικός φαντάζει,
έτσι που τρέχουν της βροχής,
οι νότες μαγεμένες,στην
πεμπτουσία,του μυαλού,στης
σκέψης το αδράχτι,που κλώθει
σώμα και καρδιά,του αργαλειού
σαΐτα,για να υφάνει του
Μαγιού,το πάλλευκο σεντόνι,
που θα ματώσει πάναγνο,
σε λαξευμένες κλίνες.
11 Γεναρης 2015
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.