ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΙΚαι μείναμε εγώ και συ,
έφυγε και ο ήλιος,
που μας κρατούσε συντροφιά
με πορφυρές αχτίδες.
Η νύχτα μας αγκάλιασε,
στα μαγικά της πέπλα,κι'ένα
μποσκέτο αστερισμών,
από ψηλά θωρούσε,που σε
κρατούσα αγκαλιά.
Εσμίγαν τ'ακροδάχτυλα,
τα μάτια προκαλούσαν.
για ένα βλέμμα
δυνατό,να φτάσει ως τα βάθη.
Και ήρθε έρωτας,
αβρός,λάγνος σπινθηροβόλος,
που λαχταρούσε το φιλί,
και άνοιγε σαν φύλλο,
για να μας πάρει στα άχραντα,
του λογισμού κονάκια.
9 Γεναρης 2015
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.