ΞΆΦΝΙΑΣΜΑ.
Αστραπή του πόθου.
Φθινόπωρου μορφή,
μαχαιριά στα στήθη.
Ξεπλένει η βροχή
του πάθους τα ίχνη με
κάθε σταγόνα πνοή.
Και εσύ χαράζεις μέσα
μου ατόφια σαν κάτι
που ανάστησα
στο χτες,και σήμερα
κρατώ σαν αμαρτία.
Και ω του πάθους αίμα
ποταμέ,που από χείλη
σάρκινα πηγάζεις,
να πνίξεις τις στιγμές σε
κάλεσα.Και νάμαι τώρα
στην απανεμιά του νου,
με τόσα στο μυαλό
να σε θυμούνται,μια οπτασία
που με ξάφνιασε ξανά.
18 Σεπτεμβρης 2016ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Αστραπή του πόθου.
Φθινόπωρου μορφή,
μαχαιριά στα στήθη.
Ξεπλένει η βροχή
του πάθους τα ίχνη με
κάθε σταγόνα πνοή.
Και εσύ χαράζεις μέσα
μου ατόφια σαν κάτι
που ανάστησα
στο χτες,και σήμερα
κρατώ σαν αμαρτία.
Και ω του πάθους αίμα
ποταμέ,που από χείλη
σάρκινα πηγάζεις,
να πνίξεις τις στιγμές σε
κάλεσα.Και νάμαι τώρα
στην απανεμιά του νου,
με τόσα στο μυαλό
να σε θυμούνται,μια οπτασία
που με ξάφνιασε ξανά.
18 Σεπτεμβρης 2016ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.