ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ.Στου αστερισμού σου γεννήθηκα
την μήτρα.Και σαν άστρο έλαμψα
έρωτα να σου μοιάσω. Εμπήκα
στις στιγμές σου και αντρώθηκα.
Και στους δρόμους σου περπάτησα.
Και αλήθεια,πόσο ίδιοι είμαστε.
Σαν το άλλο μου εγώ κυριαχείς μέσα
μου.Με καθοδηγείς,με προστάζεις
δημιουργείς συνθήκες υποταγής
να με καταστήσεις αδύναμο.Και να
που απόψε στο βλέμμα της
χαμήλωσα και γω τα μάτια.Να που
σώπασα,που έγινα ένα με την αδυναμία
να κρατήσει τις στιγμές.Ω έρωτα
τρωτέ που άρχισες να χάνεις νικημένος,
στου απρόοπτου την αίσθηση.
Που έγινες φύλλο,στου αγέρα τα
καπρίτσια,να σε πετά εδώ και κει.
Ω που έγινες η αδύνατη στιγμή της
φωνής να ψελλίσει σ' αγαπώ,που έγινες
η άρνηση,στου φεγγαριού απόψε
να ακουμπήσω την γαλήνη.
20 Σεπτεμβρης 2016ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.