ΚΡΥΜΜΈΝΕΣ ΣΤΙΓΜΈΣ.Η καρδιά μου σπαράζει
μ'έναν πόνο θνητό,σ'έναν
έρωτα άσπιλο σε πολλές
αμαρτίες.Στα σοκάκια του
φόβου μου,τρέχω για να
κρυφτό,πριν με βρουν
χωροφύλακες,και βαριά
πολυβόλα.Και εσύ που με
ξέρεις,και κοιτάς στα κρυφά,
σαν το φύλλο που τρέμει
με πολλές ένοχες,μια στιγμής
προδοσία,μες στη μέρα
ξεχνάς.Κι ένας χρόνος δειλός
μούχει πάρει το χέρι,και
με παίρνει μαζί του,πριν
χαράξ'η αυγή,σε μια λίμνη
που έπνιξε το βουβό μου το
κλάμα,στον βυθό των ονείρων
όπου έχω χαθεί.Και σαν
στρείδι που έκλεισε,ταπεινά
τον καημό του,για να κρύψει
στα σπλάχνα της πληγής του
την πέτρα,τα δυο μάτια μου
έκλεισα,να μη βλέπω το φως
σου,σ'έναν ήλιο που έδυσε
πριν ακόμη φωτίσει.
2 Νοεμβρης 2016ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.