ΔΕΙΛΙΝΌ.Αίσθηση που άρχισες
σ' ένα χαμόγελο.
Βλέμμα σπαθάτο,
που μου κάρφωσε
τον νου,σε κείνο
το παγκάκι που μας
χάιδευε ο ήλιος.
Και ήτανε στιγμές του
δειλινού,που γιόμιζε
πορφύρες το τοπίο.
Του πόθου μου στιγμή
στου φθινοπώρου
την δροσιά καθώς μας
άφηνε η μέρα. Και να
που σ αναζήτησα ξανά.
Τα χείλη έτρεμαν
σαν άρχισα να σου μιλώ.
Ο έρωτας σου είπα,
έχει χρώμα.Για δες τριγύρω,
όλα σχεδιάστηκαν
για μας,τούτο το όνειρο,
δεν πρέπει νάναι ψέμα.
18 Νοεμβρης 2016ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.